nowy blog 2

Nowy Jork jest położony na wybrzeżu Atlantyku, w północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Składa się z pięciu dzielnic: Bronksu, Brooklynu, Queens, Staten Islands i Manhattanu - najdroższej dzielnicy z licznymi atrakcjami turystycznymi - gdzie mieszkają dwie najlepsze przyjaciółki.

Clary i Jess.

Obydwie uczęszczają do ostatniej klasy w prestiżowym liceum, w którym zawarły nie jedne więzi przyjaźni. Wiele czasu spędzają razem i dosyć często towarzyszy im chłopak Jess. Dużo rozmawiają, mają kłopoty nie tylko uczuciowe, a ich życie zostanie poddane ogromnej próbie i nie wiadomo czy wszystko wróci do normy.  

http://minor-dalliance.blogspot.com/

NOWY BLOG

Miami to miasto położone na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego, w południowo-wschodniej Florydzie, w Stanach Zjednoczonych. Jest to miejsce, które stanowi jedno z najważniejszych centr światowych finansów, handlu międzynarodowego, kultury, mediów, sztuki oraz wiecznej rozrywki w słynnych klubach czy na brzegu pięknych, gorących plaż.
To właśnie tutaj Cassiedie - stała mieszkanka Miami - napotka się na Pandorę, która postanowiła rozpocząć życie od nowa po opuszczeniu domu dziecka.
Dziewczyny nabierają ze sobą dobry kontakt, jednak coś zaczyna się rujnować. Jedno kłamstwo, potem drugie i jeszcze kolejne wychodzą powoli na jaw. Przyjaźń zaczyna zmieniać się w nienawiść, a "prawdziwa" miłość zaczyna gasnąć.
Pojawiają się problemy, z którymi trudno sobie poradzić. Zaczyna się prawdziwy koszmar. Narkotyki, alkohol, papierosy - to tylko nieliczne z uzależnień, w które wpakuje się paczka kumpli z Miami. A najgorsze jest to, że nikt nie umie powiedzieć pas.
Czy w końcu wszystko się ułoży? A może będzie to jedna z nielicznych historyjek, która postanowi zmienić swoje plany związane ze szczęśliwym zakończeniem?
Tego nikt jeszcze nie wie...

Stream of lies

Zapraszamy serdecznie na naszego nowego bloga, gdyż właśnie dodałyśmy prolog i mamy nadzieję, że historia Cassie & Pandory zaciekawi was tak jak Allie & Jamie, oraz że z nowym blogiem przybędzie nam trochę więcej czytelników.
+nadal zachęcamy do komentowania ostatniego rozdziału!
Pozdrawiamy Allie (Cassie) & Jamie (Pandora) ♥ 

20 rozdział (ostatni)

Muzyka.

"Czasy się zmieniają i my zmieniamy się wraz z nimi"

5 lat później

Z perspektywy Allie:
Siedziałam na swoim łóżku, upijając kolejny łyk gorącej kawy. Lewą ręką przeczesałam moje blond włosy i bez ani krzty uczucia spoglądałam na zdjęcie, które leżało na moich kolanach. Na fotografii byłam ja wraz z Niallem. Tacy młodzi, szczęśliwi, wtuleni w siebie, zakochani. Szkoda, że to minęło. I popatrz z biegiem czasu jak wszystko tak szybko się zmienia, bo coś jest, a później nagle tego nie ma. Wszystko było idealne, kolorowe, ale Horan dostał propozycję nie do odrzucenia. Wyleciał do Australii, do pracy naukowej, dzięki której mógł coś w swoim życiu osiągnąć. Zawsze interesowały go nauki ścisłe, badanie różnych dziwnych rzeczy i mimo swoich upierań, że zostanie ze mną kazałam mu jechać. Nie darowałabym sobie, że osoba, na której mi zależy nie mogłaby przeze mnie spełniać swoich marzeń. Zachowałabym się wtedy egoistycznie. Zresztą nie żałuję, gdyż dopiero po jego wyjeździe oboje zrozumieliśmy, iż znaczymy dla siebie dużo, jednak nie tyle wystarczająco, by móc dalej ciągnąć nasz związek. Do tej pory utrzymujemy przyjacielski kontakt i żadne z nas nie jest zawiedzione. Niall znalazł tam sobie jakąś dziewczynę, której chce poświęcać jak najwięcej czasu, a ja? Jestem dumna z mojego przyjaciela. Sama odnalazłam miłość mojego życia. Zgadnijcie kto nim jest! Nikt inny, jak Bruno McKinley. Po wyjeździe blondyna ponownie zaczęłam spędzać z nim dużo czasu, ponieważ udało mu się wyjść z nałogu i zrozumiałam, że to jego tak na prawdę kocham. - Obudziłam się z przerażeniem na twarzy i wciąż przypominałam sobie ten realistyczny sen.
-Co się stało kochanie? - Niall pocałował mnie w czoło najdelikatniej jak potrafił. Zawsze tak robił z rana, gdyż wiedział doskonale, że to uwielbiam.
-Dziwny sen - powiedziałam.
-Jaki? - spytał niepewnie.
-Ty wyjechałeś, zostałam sama, a potem znalazłeś sobie inną dziewczynę, a ja wróciłam do Bruna - powiedziałam, ponownie wyobrażając sobie to wszystko, aż nieprzyjemne ciarki przeszły przez moje ciało.
-Dziwne, bo nigdy bym cię nie zostawił. - Uśmiechnął się do mnie, po czym wyszedł z łóżka, łapiąc mnie za rękę - co spowodowało, że również musiałam opuścić ogrzane przez nasze ciała posłanie - i zaprowadził mnie na sam dół, do kuchni, gdzie było przygotowane śniadanie. Mniej więcej trzy lata temu postanowiliśmy razem zamieszkać, a dokładnie dzisiaj mija drugi rok naszego małżeństwa. Zamieszkaliśmy w jednorodzinnym domku, na który wiele zaoszczędzaliśmy. Usiadłam przy stole, zaprzestając skupiać się na mało ważnych myślach, po czym zabrałam się za konsumowanie jajecznicy, przygotowanej przez mojego męża.
-Allie? - zwrócił się do mnie blondyn.
-Tak? - spytałam.
-Skoro dzisiaj idziemy na ślub Liama i Danielle, to co z naszym maleństwem? - Ah tak. Zapomniałam wspomnieć, iż niecałe pół roku temu urodziła nam się śliczna dziewczynka, którą nazwaliśmy Chloe. Jest bardzo podobna do ojca, gdyż ma identyczne niebieskie oczy i bardzo podobne rysy twarzy.
-Mamy zawieść ją do moich rodziców - powiedziałam, gdy skończyłam konsumpcję swojego posiłku. Uśmiechnęłam się do chłopaka promiennie, po czym zeskoczyłam z wysokiego krzesła i podążyłam na górę, ponieważ usłyszałam cichy szloch panny Horanowej.
-Ci - powiedziałam, biorąc ją na ręce i kołysząc w lewo i w prawo, aż mała ponownie zasnęła.

Z perspektywy Jamie:
   Rozbierałam się w łazience do naga, podczas gdy gorąca woda w powolny sposób zapełniała brzegi wanny. Po kilku minutach zakręciłam korki i położyłam się w wannie, dokładnie relaksując się tą chwilą. Byłam przemęczona podróżą z Nowego Jorku, jednak obiecałam Danielle, że pojawię się na jej ślubie z Liamem. Zatrzymałam się w tym samym hotelu, w którym miała odbyć się cała uroczystość. Z jednej strony byłam szczęśliwa, że po pięciu latach ponownie spotkam się twarzą w twarz ze starymi znajomymi, ale z drugiej strony obawiałam się ich reakcji. Rozmawiałam tylko czasami przez skype'a z Allie, Dan i Eleanor, która rozstała się z Louisem. Niestety tej dwójce nie było pisane szczęście, jednak dziewczyna za bardzo tym się nie zamartwia, gdyż po jakimś czasie znalazła sobie kogoś innego. Szkoda, że nie będzie jej na dzisiejszej uroczystości, ponieważ wylecieli do Francji, w celu poznawania innych państw świata. To słodkie. Sama będąc w związku chciałabym podróżować i poznawać różne regiony, które w tym momencie są mi obce. Zaprzestałam wszelkich rozmyśleń, gdy po porządnej kąpieli, opuściłam wannę. Wycierałam się miękkim, białym ręcznikiem, a następnie na suche ciało założyłam czarną bieliznę. Jako, że była już 16 musiałam zacząć się szykować. Założyłam delikatną turkusową sukienkę bez ramiączek, która z tyłu była dłuższa, bo sięgała prawie do stóp, a z przodu była zdecydowanie krótsza, gdyż do połowy ud. Włosy związałam w koka i zostało tylko pomalowanie się. Oczy pomalowałam czarnym tuszem i podkreśliłam jeszcze eyelinerem. Nałożyłam na policzki odrobinę różo i gdy będąc gotową, uśmiechnęłam się do własnego odbicia, a następnie opuściłam to pomieszczenie, kierując się w stronę jednoosobowego łóżka, na którym usiadłam. Założyłam czarne szpilki i wstałam, zabierając przy tym czarną "kopertówkę", do której schowałam telefon, błyszczyk, chusteczki, dokumenty, oraz klucze, które tam włożyłam gdy opuściłam i za kluczowałam pokój.
   Zeszłam na sam dół i widząc już w oddali moich znajomych serce zaczęło bić mi sto razy szybciej. Przeraziłam się, gdyż nie wiedziałam jak zareagują na mój widok. Podchodząc coraz bliżej zobaczyłam, iż Allie i Niall trzymają się za ręce co mnie ogromnie ucieszyło, a na mojej twarzy pojawił się delikatny uśmiech.
-Cześć wam - powiedziałam, kiedy stałam już za nimi. Wszyscy prócz Zayna odwrócili się w moją stronę i z nie do wierzeniem mi się przyglądali.
 -Niech mnie ktoś uszczypnie, bo chyba śnie - zwrócił się do mnie Louis, na co zareagowałam cichym śmiechem.
-Nie śnisz, stoję przed tobą. Przed wami - poprawiłam się momentalnie.
-Jak miło znowu cię widzieć! - pisnęła Allie, mocno się do mnie przytulając. Potem zrobił to samo Niall i Tomlinson.
-Brakowało mi was. - Uśmiechnęłam się do nich, po czym ja, Lou i Malik - który ani na mnie nie spojrzał, ani nie zamienił ze mną nawet jednego słowa -poszliśmy usiąść, gdyż na sali nastała cisza, a panna młoda wraz z ojcem, trzymającym ją pod rękę, zaczęli powoli wchodzić, idąc w rytmie przygrywanej muzyki. Świadkami były nasze młode gołąbeczki...
   Pierwszy toast za młodą parę nastąpił, pierwszy taniec wypalił i teraz wszyscy bawili się cudownie. Niektórzy siedzieli przy stołach, delektując się pysznymi potrawami lub rozmawiając ze sobą, a inni tańczyli na parkiecie, z ogromnymi uśmiechami na twarzy. Ja natomiast postanowiłam wyjść na zewnątrz i się przewietrzyć, jednak gdy to zrobiłam to zaczęłam żałować, ponieważ najprawdopodobniej taką samą myśl miał Mulat, opierający się o ścianę budynku. Tym razem się na mnie spojrzał szyderczo, po czym w końcu się odezwał:
-Ciekawe po co nasza mała księżniczka tutaj przyjechała.
-Na ślub moich przyjaciół - powiedziałam, splatając ręce i trzymając je pod piersią.
-No tak. - Puknął się dłonią w czoło. -Przecież ta kochana Jamie to zimna suka bez uczuć i nikogo nie potrafi kochać mocniej niż po przyjacielsku.
-O co ci znowu chodzi, Zayn? - spytałam, robiąc nacisk na jego imię.
-Nie tak ostro kochanie. - Chciałam już odejść, kiedy chłopak podbiegł do mnie i złapał za rękę, przyciągając do siebie. Spuściłam głowę w dół, jednak złapał mnie za brodę, podnosząc moją głowę tak, abym mogła na niego patrzeć.
-Puść mnie - wysyczałam z odrazą do niego.
-Nie udawaj - powiedział. -Odwzajemniłaś wtedy pocałunek, więc może mi powiesz, że mnie nie kochasz? Wiesz jak to cholernie boli kiedy kochasz kogoś kto ma cię serdecznie w dupie? A wiesz jak się czułem kiedy byłaś z Harry'm? Każdego dnia myślałem, że kiedyś to ja cię będę obejmował, całował, szeptał słodkie słówka, budził się przy tobie i robił ci śniadania do łóżka.
-Zayn...
-Nie przerywaj mi kotek! - krzyknął. -Nie wszystko kręci się wokół ciebie. Teraz ja mówię. Dlaczego nie odwzajemniasz moich uczuć? Albo czemu udajesz, że na niczym ci nie zależy? Chcesz być dziwką i puszczać się na prawo i lewo? Proszę bardzo, droga wolna, ale i tak na mnie trafisz, bo przyjdę specjalnie do ciebie i wtedy ponownie się spotkamy. Nie daruję, dopóki nie zapomnę, a nie zapomnę nigdy. Wiesz dlaczego? - spytał, a ja kiwnęłam przecząco głową. -No tak, przecież ty niczego nie wiesz. Bo cię kocham. - Szarpnął mną tak mocno, że aż zaczęło kołować mi się w głowie. -Zastanów się nad swoimi uczuciami. - I poszedł, zostawiając mnie samą z wieloma myślami...

Jedna chwila może wywrzeć na tobie ogromną presję, ale może też wiele zmienić. Życie każdego z nas jest niepojętą grą, która wyznacza nam nowe poziomy. Nigdy nie możemy przewidzieć co się stanie i to jest okropne.
Tak było w przypadku historii Allie i Jamie, które nie zawsze podejmowały dobre decyzje, ale czy w końcu wszystko się im ułożyło tak jak chciały?
Trudne pytanie, ponieważ nigdy nie dzieje się kolorowo. Bywają kłótnie, ale są też szczęśliwe momenty, a to wszystko tylko buduje nasze charaktery...
Allie została z Niallem już na zawsze. Mieli też trudne momenty, jednak im się udało.
A co z Jamie i Zaynem, którzy w głębi serca darzyli siebie wielkimi uczuciami?
Cóż...Jamie się przełamała i jako dziewczyna z ciężkim charakterem odważyła się wyznać Malikowi co tak na prawdę czuje.
Ich związek od tamtej pory się rozwijał i do tej pory trwa i nic nie zanosi się na to, by miał się skończyć.
Historia jak setki innych ze szczęśliwym zakończeniem, jednak w swoim rodzaju oryginalna.
Nasze życie jest krótkie, więc nie wolno marnować żadnej chwili i jeśli kochasz to tego nigdy nie ukrywaj...


KONIEC!

Dziwnie jest kończyć nasze pierwsze opowiadanie, gdyż strasznie się z nim zżyłyśmy. Zawsze wczuwałyśmy się w nasze bohaterki, które po części odzwierciedlały nasze charaktery, gdyż Jamie (Zuzia) nie potrafi okazywać swoich uczuć i często robiąc komuś na złość chce pokazać, że tak na prawdę zależy jej na kimś innym. Natomiast Allie (Dagmara) jest skromna i często ukryta w sobie. Boi się wielu rzeczy, przez co czasem nie chce pokazywać jak na prawdę się czuje, ale zawsze jest w gotowości, by pomagać innym.
Mamy nadzieję, że polubiliście tą historię i, że tak samo jak tą polubicie nasze nowe opowiadanie, z którym ruszymy już w niedziele rano!

Chciałybyśmy serdecznie podziękować za 707 komentarzy (jak na razie), 126 obserwatorów i również jak na razie za 44066 wyświetleń. Szczerze mówiąc nie sądziłyśmy, że ten blog osiągnie sukces, a jednak nam się udało, z czego jesteśmy ogromnie szczęśliwe ♥

Zostaje nam jeszcze zaprosić was na tego następnego bloga: STREAM OF LIES, gdzie w niedzielę dodamy prolog i jeszcze na tym blogu w nowym poście udostępnimy adres, aby jak najwięcej czytelników tego bloga zaczęła czytać nasze nowe opowiadanie.
Pozdrawiamy: Allie & Jamie ♥

19 rozdział

Muzyka.
Z perspektywy Allie:

"W nieszczęściu bywa szczęście"

-Jasne i ty też dzwoń. - To ostatnie słowa, jakie usłyszałam od Jamie dzisiejszego dnia. Zabolało mnie to, iż już jej nie spotkam, jednak bardziej obawiałam się nieszczęścia Zayna. Doskonale wiedziałam jakim darzył ją uczuciem i jak obydwoje na siebie działali, szkoda tylko, że to nie wystarczało aby byli razem. Uśmiechnęłam się nic znacząco sama do siebie i powróciłam do poprzedniej czynności, czyli pakowania moich rzeczy.
-Tak bardzo będzie mi tego brakowało - powiedział Liam, w ręku trzymając nasze jedyne wspólne zdjęcie.
-Mi również - odpowiedziałam, siadając tuż obok niego.
-Co teraz będzie z naszą paczką? - spytał niepewnie.
-Sama nie wiem. Jamie wyleciała do Nowego Jorku, ja na razie wracam do centrum Londynu, do rodziców, ty i Danielle będziecie mieszkać praktycznie obok nas, Louis i Eleanor też gdzieś niedaleko, a Niall miał zamieszkać z Harry'm, ale teraz on chce wrócić do Irlandii - powiedziałam, spuszczając głowę. Wiedziałam, że to jego będzie brakować mi najbardziej, a gdyby wyjechał straciłabym z nim cały kontakt, wszystko poszłoby na marne.
-Nie pozwolimy mu odejść. Nie chcę stracić kolejnej osoby, która jest dla mnie jak rodzeństwo - zwrócił się do mnie Liam i widząc jak bardzo to wszystko przeżywam bez słowa przytulił się do mnie, co oczywiście odwzajemniłam.
-Właśnie dlatego was kocham, bo jesteście zawsze - powiedziałam, jeszcze mocniej się w niego wtulając. Po chwili oderwaliśmy się z przyjacielskiego uścisku, gdyż musiałam wrócić do wcześniejszych obowiązków.
-Nienawidzę rozstań! - krzyknął Louis, bez pukania wchodząc do mojego pokoju, w którym znajdował się również Payne. -To takie przygnębiające - dodał. -Na dodatek Zayn wyznał Jamie miłość przed chwilą.
-I co? - Aż podskoczyłam z nadzieją, że może jednak im się uda, a moja przyjaciółka zostanie w Londynie.
-Pocałunek niby odwzajemniła, ale pojechała, nie chce zostać. - Louis ubezwładnił swoje ciało i opadł na łóżko, które jeszcze jakiś czas temu zajmowała moja współlokatorka.
-Współczuję w takim razie Zaynowi - powiedziałam.
-Musi być w kiepskim stanie - wtrącił się Liam, po czym wstał z mojego łóżka. -Pójdę z nim pogadać - dodał i zostawił nas samych. Spojrzałam na Tomlinsona, a następnie dopięłam na ostatni suwak swoją walizkę. Nastała mało krępująca cisza, którą po chwili przerwał Lou:
-To takie dziwne się rozstawać po trzech latach.
-Nawet bardzo - dodałam. -Louis chciałabym wziąć prysznic, więc zostawisz mnie samą? - spytałam, na co chłopak przytaknął głową i z wielkim uśmiechem na twarzy opuścił mój pokój. Zabrałam z łóżka rzeczy naszykowane na podróż, po czym wraz z nimi udałam się do łazienki. Weszłam pod prysznic, odkręcając korki z gorącą wodą, która momentalnie zaczęła spływać na moje ciało. Od razu zrobiło mi się lepiej, gdyż moje mięśnie zaczęły się w końcu odprężać. Chciałam również zaprzestać myślenia, jednak ciągle w mojej głowie pojawiały się obrazy z uśmiechniętym oraz smutnym Horanem.
Siedzieliśmy w jego pokoju, gdyż reszta naszych znajomych przebywała w moim, próbując dogadać się w jakikolwiek sposób z Jamie. Nie zbyt interesowało nas co robili, ponieważ byliśmy zajęci sobą. Oczywiście tylko w sposób przyjacielski.
-Boisz się? - spytał, obejmując mnie swoim ramieniem. -Przecież to tylko film - dodał po chwili. Poczułam woń jego perfum, które tak u niego uwielbiałam. Idealnie do niego pasowały, zresztą sama mu je wybierałam.
-To horror - powiedziałam, delikatnie się uśmiechając. -Jak można się tego nie bać? - Tym razem zrobiłam zdziwioną minę i spojrzałam głęboko w oczy chłopaka. W tym momencie on zrobił to samo, a nasze twarze zaczęły się powoli zbliżać ku sobie. Po chwili nasze usta się złączyły, tańcząc ze sobą w pocałunku. To było cudowne uczucie, tylko dlaczego tak zjebałam?
-To nie powinno się zdarzyć - powiedziałam, odrywając się od chłopaka. Nasze oddechy były szybkie, czego powodem było zachłanne całowanie, jakbyśmy już nigdy więcej mieli się nie zobaczyć.
-Masz rację, nie powinno. - Blondyn odwrócił ode mnie głowę, powracając do jakiegoś strasznego filmu.
-Jesteśmy tylko przyjaciółmi - powiedziałam trochę za bardzo stanowczo, gdyż wstając z kanapy ostatni raz spojrzałam w niebieskie oczy Horana, w których dostrzegłam iskierkę bólu. -Pójdę już - powiedziałam.
-To chyba dobry pomysł - odpowiedział mi, po czym wyszłam z jego pokoju i ruszyłam przed siebie...
Wspomnienia są czasem okropne - pomyślałam, gdy do oczu napłynęło mi kilka łez. Przetarłam oczy mokrymi dłońmi, a następnie wyszłam z kabiny prysznicowej, wycierając się aksamitnym, turkusowym ręcznikiem. Na suche już ciało założyłam szare dresy, tego samego koloru zwykłą bluzkę z czarnym nadrukiem, granatową bluzę oraz białe conversy. Włosy związałam w kucyka, aby podczas powrotu do domu było mi wygodniej. Będąc gotową opuściłam to małe pomieszczenia. Ubrania, które miałam poprzednio na sobie dopakowałam do walizki, którą następnie wzięłam w ręce i opuściłam puste już pomieszczenie. Udałam się najpierw do pokoju Eleanor i Danielle, które również pakowały już swoje ostatnie rzeczy. Stojąc przed drzwiami, usłyszałam dźwięk mojego telefonu. Okazało się, iż mama wysłała mi wiadomość, że już są i mam schodzić. Zablokowałam telefon, po czym schowałam go do kieszeni i bez zawahania weszłam do ich pokoju.
-Przyszłam się pożegnać - powiedziałam, przytulając obie po kolei.
-Jeszcze się nie raz zobaczymy. - Uśmiechnęła się do mnie Eleanor, co oczywiście odwzajemniłam.
-W sumie racja - powiedziałam. Wychodząc z ich pokoju, zaczęłam im machać, a następnie dziewczyny zniknęły z mojego punktu widzenia, gdyż zamknęłam za sobą frontowe drzwi. Wiedziałam, że muszę się pospieszyć, dlatego do chłopaków szłam, prawie biegnąc. Stojąc pod drzwiami z numerem 300 od razu zapukałam, a gdy usłyszałam ciche "proszę", weszłam do pomieszczenia.
-Allie! - zawołał radośnie Zayn. -Chociaż ty nas nie zostawiasz - dodał.
-Teoretycznie nie, praktycznie tak, bo właśnie rodzice po mnie przyjechali - powiedziałam, po czym Malik wybuchnął śmiechem. -Miło, że mogę cię rozbawić - dodałam, gdy się uspokoił.
-Nie martw się, bo nie dam tobie o nas zapomnieć. Jutro jakaś impreza? - Mulat zwrócił się do nas wszystkich, więc zgodnie mu przytaknęliśmy...Prócz Nialla...
-Co z tobą? - zwróciłam się do niego.
-Nie mam szczególnej ochoty na imprezę, ale że Liam pozwolił mi zamieszkać u niego to wpadnę - powiedział i nagle wszyscy się na mnie rzucili, prawie wytrącając mnie z równowagi.
-Spokojnie. - Zaśmiałam się, kiedy w końcu wszyscy ode mnie odeszli. -Zdzwonimy się jeszcze - powiedziałam i opuściłam ostatni raz pokój chłopaków. Zeszłam na sam dół, opuszczając ten budynek. Będzie mi go brakować - pomyślałam, rozglądając się dookoła siebie i wyszukując samochodu moich opiekunów.
-No nareszcie - zwrócił się do mnie ojciec, gdy udało mi się ich odnaleźć.
-Musiałam się pożegnać - powiedziałam, siadając z tyłu. Chwilę rozmawiałam z rodzicami, ale wykończona tym dniem zwyczajnie zasnęłam i nawet nie zorientowałam się kiedy dojechaliśmy na miejsce...

*KILKA GODZIN PÓŹNIEJ*

Siedziałam w swoim pokoju, rozpakowując rzeczy i słuchając jakiś piosenek, które były puszczane w radiu. Ciągle nie mogło do mnie dojść, że już nie zobaczę Jamie i tej wspaniałej szkoły z internatem, w której tak wiele się nauczyłam. To będą niezapomniane trzy lata. Może nie zawsze było kolorowo, ale sądzę, że niczego nie żałuję. Nawet zdążyłam się już przyzwyczaić, że nie ma z nami Harry'ego, który był arogancki i na każdej imprezie podrywał dziewczyny, aby się tylko z nimi przespać. Jednak z drugiej strony tak cholernie mi go brak, gdyż był moim przyjacielem i zawsze gdy było mi źle był przy mnie i wtedy potrafił zachować zimną krew. Na prawdę były sytuacje, gdy pokazywał, iż jest odpowiedzialny, ale było też tak, że zachowywał się jak dzieciak, jednak nikomu to nigdy nie przeszkadzało.
-Allie! Ktoś do ciebie! - Z rozmyśleń wyrwał mnie głos mamy, dobiegający z dołu. Odłożyłam rzeczy, które trzymałam w ręku, wyszłam z pokoju i kręconymi, szklanymi schodami zeszłam na przedpokój, gdzie jak się okazało czekał na mnie farbowany blondyn, o pięknych, hipnotyzujących, niebieskich oczach.
-Niall? Co ty tu robisz? I skąd wiedziałeś gdzie mieszkam? - Horana poznałam dopiero w internacie, dlatego zdziwiłam się, gdy go zobaczyłam.
-Znałaś się z Liamem już wcześniej, więc wiedział gdzie mieszkasz i przywiózł mnie tutaj. - Dla wyjaśnienia znałam się z Paynem od urodzenia, gdyż nasi ojcowie do tej pory prowadzą wspólny interes, z którego zarabiają niezłą sumę pieniędzy.

-Mogłam się domyśleć - uśmiechnęłam się do niego.
-Rzeczywiście, mogłaś.
-Wejdziesz? - spytałam.
-Wolałbym się przejść - zaproponował, na co zareagowałam raczej pozytywnie.
-Mamo wychodzę! - krzyknęłam i wraz z Niallem opuściłam mój dom. Szliśmy w stronę parku w zupełnej ciszy, jednak żadnemu z nas to nie przeszkadzało. Nie była to krępująca cisza, raczej dogodna dla naszych przemyśleń, jednak po jakimś czasie nastolatek zdołał ją przerwać.
-Chciałem z tobą poważnie porozmawiać. - Uśmiechnął się niepewnie i pokazał dłonią na ławkę, więc usiadłam na niej, a chłopak tuż obok mnie.
-O czym? - Trochę się wystraszyłam, gdyż miałam wrażenie, że stanie się coś złego.
-Pamiętasz tamten dzień kiedy byliśmy sami i zdarzyło się tak, że się pocałowaliśmy? - spytał.
-Tak. - Kiwnęłam potwierdzająco głową.
-A pamiętasz jak powiedziałaś, że to nie powinno się wydarzyć, ponieważ jesteśmy tylko przyjaciółmi? - Ponownie zadał pytanie.
-Pamiętam - odpowiedziałam. -Ale wciąż nie wiem o co ci chodzi...
-Tak na prawdę ja nie chciałem być tylko przyjacielem dla ciebie. Od dłuższego czasu mi zależało, ale ty nie zwracałaś na to uwagi. Potem sobie kogoś znalazłaś i nie dostrzegałaś tego jak mi zależy. Wiesz jak to chujowo mocno bolało? To uczucie gdy kogoś kochasz, a on ma cię w dupie... - powiedział i widziałam w jego oczach łzy, jednak twardo utrzymywał wyraz twarzy, mówiący "wszystko dobrze", ale ja wiedziałam, że tak nie jest.
-Nawet sobie tego nie wyobrażasz jak mi zależało.
-Zależało? - spytał.
-Zależy - poprawiłam się szybko.
-Czemu nigdy tego mi nie powiedziałaś?
-Bo czułam dokładnie to co ty. Miałam wrażenie, że masz w dupie moje uczucia i mnie nie kochasz - powiedziałam, a po policzku zleciała jedna samotna łza. Blondyn to zobaczył i kciukiem ją przetarł, głęboko spoglądając w moje oczy. Zaczął przybliżać swoją twarz do mojej, po czym delikatnie spróbował smaku moich warg.
-Idealnie - powiedział, a następnie zaczął mnie całować. Odwzajemniłam to, gdyż pragnęłam tego z całego serca. Całowaliśmy się wolno i namiętnie, kosztując siebie wzajemnie. Zdecydowanie było lepiej niż przy naszym pierwszym pocałunku.
-Cudownie całujesz - zwrócił się do mnie, gdy w końcu oderwaliśmy się do siebie. Niall uśmiechnął się do mnie promiennie, dodając:
-Kocham cię.
-Ja ciebie też - odpowiedziałam, wtulając się w jego wyrzeźbiony tors...




Więc na przedostatni rozdział Allie i Niall są w końcu razem. Mam nadzieję, że rozdział wam się spodobał, gdyż mnie on jakoś za specjalnie nie przekonuje :)
Do końca opowiadania już tylko 1 rozdział, który będzie z perspektywy obu bohaterek! Zachęcamy do wyrażania szczerej opinii, dotyczącej bloga i tego rozdziału, gdyż to jest dla nas na prawdę ważne i cenne. Zachęcamy również do zadawania pytań nam lub bohaterom, a na pewno na wszystko wam odpowiemy.
Zapraszamy również na: STREAM OF LIES, ponieważ ten blog ruszy niedługo po dodaniu ostatniego rozdziału tutaj! Możecie zapoznać się z fabułą, bohaterami oraz dodawać się do obserwatorów :)
Zapraszamy również na nasze twittery, na których można z nami popisać i nas poznać:
-Allie - https://twitter.com/idkdaga
-Jamie - https://twitter.com/zuniekmalik
Pozdrawiamy Allie & Jamie ♥

18 rozdział

Muzyka.
Z perspektywy Jamie:

"Bije zegar godziny, my wtedy mówimy, jak ten czas szybko mija, a to my mijamy."

   Minął dokładnie miesiąc od śmierci Harry'ego. Był to dla nas wszystkich okropny, męczący czas. Mijał bardzo wolno, na dodatek bez żadnych imprez, gdyż ostatnie wydarzenia za bardzo nas zdołowały, aby móc czymkolwiek się cieszyć. Możliwe, że nasz przyjaciel nie chciałby, byśmy się zamartwiali, jednak z drugiej strony nie potrafiliśmy inaczej. Wszystkie smutki, gorycze zatapialiśmy w codziennych rozmowach, które dodawały nam otuchy i nauce, która była dla nas priorytetem, gdyż to właśnie dzisiejszego dnia dostaniemy dyplomy ukończenia szkoły z internatem i wszyscy pójdziemy w różne strony. Bardzo mnie to cieszy, gdyż za wiele w tym miejscu przeżyłam i zrozumiałam, że nie mogę pozostać dłużej w Londynie, choć będzie mi ogromnie brakowało ludzi, których tutaj napotkałam na swojej drodze. Dzięki nim wiele się w swoim życiu nauczyłam, jestem im za to wdzięczna...Podniosłam się delikatnie z łóżka, odkładając wszelkie myśli na bok. Podniosłam z podłogi butelkę z wodą, po czym odkręciłam korek i napiłam się odrobinę dla zaspokojenia suchego gardła. Podeszłam do szafy, z której wyjęłam jakieś ubrania i z nimi poszłam do łazienki. Rozebrałam się do naga i weszłam pod prysznic, odkręcając korki z letnią wodą. Poczułam lekkie ukojenie, jak zawsze, gdyż to właśnie w tym momencie mój umysł uwalniał się od wszystkich myśli. Wychodząc z kabiny, wycierałam się delikatnie ręcznikiem, a następnie na suche już ciało założyłam szare dresy, czarne vansy i tego samego koloru jakąś bluzkę z nadrukiem. Włosy związałam w koka i gdy skończyłam poranną toaletę opuściłam zaparowane pomieszczenie.
-Jak się czujesz? - Spojrzała na mnie Allie, kiedy usiadłam na chwilę na łóżku.
-Tak jak codziennie od dłuższego czasu. Nic się nie zmieni, dopóki nie wyjadę. Muszę to zrobić, zapomnieć - powiedziałam i ruszyłam w stronę drzwi, a zaraz za mną podążała moja współlokatorka. Za kluczowała drzwi i ruszyłyśmy na stołówkę, aby zjeść jakieś śniadanie.
   Na miejscu, przy naszym stole siedzieli wszyscy, oczywiście było jedno miejsce wolne, gdyż brakowało Harry'ego. Podeszłam najpierw po talerzyk, na który nałożyłam małą kostkę masła, kromkę, listek sałaty i wędlinę. W drugiej ręce natomiast trzymałam gorącą kawę i z tym wszystkim ostrożnie udałam się do stolika.
-Cześć - zwróciłam się do wszystkich, delikatnie się do nich uśmiechając.
-Cześć Jamie - odpowiedział mi Liam, po chwili znów wracając do swojego posiłku. W ciszy zabrałam się do konsumowania swojego śniadania, popijając go gorącym napojem.
-Jak pakowanie? - zapytał Louis.
-Dobrze, choć nie za bardzo chcę odchodzić. Tak wiele z wami przeszłam i wciąż nie mogę uwierzyć, jak ten czas szybko uciekł - powiedziała Allie.
-A ty Jamie nadal chcesz nas zostawić? - zwrócił się do mnie Zayn.
-Tak, uważam, że to odpowiednie rozwiązanie. Nic mnie już tutaj nie trzyma, a chcę zapomnieć. Za wiele w swoim życiu przeszłam, aby pozostać w Londynie. Już mam bilet i zaraz po rozdaniu świadectw odjeżdżam - powiedziałam.
-Czyli się z nami nie pożegnasz? - Mina Eleanor była smutna, przygnębiona. Doskonale wiedziałam jak w tej chwili się czuła, to było widać.
-Pożegnam - odpowiedziałam, powoli przełykając ostatni kęs. Gdy skończyłam kiwnęłam głową do przyjaciół i odeszłam od stołu. Sprawdziłam czy mam w kieszeni, to co najbardziej teraz potrzebuję i kiedy okazało się, że to jest postanowiłam wyjść na świeże powietrze. Na dworze poczułam ciepły podmuch wiatru, dlatego, że wielkimi krokami zbliża się już lato. Uwielbiam tą porę roku, gdyż jest ciepło, można się lżej ubierać, są wakacje i wieczne imprezy, no i przede wszystkim u wszystkich można dostrzec uśmiechnięte twarze. Przestałam się na tym skupiać i wyjęłam papierosa wraz z zapalniczką. Podpaliłam go sobie, po czym włożyłam do ust. Zaciągnęłam się porządnie, tak jak potrafiłam, dając ukojenie moim płucom. I tak buch za buchem czułam się coraz lepiej, ale niestety moja euforia musiała w końcu dobiec końca. Zdeptałam peta i z lekkim uśmiechem na twarzy wróciłam do środka. Na szczęście nikt mnie nigdy nie widział jak potajemnie paliłam, gdyż miałam swoją małą kryjówkę. Na korytarzu znajdowało się kilka osób, więc musiałam się między nimi przedostawać, aby dojść do drzwi, prowadzących do mojego pokoju.
-Gdzie byłaś? - zwróciła się do mnie - siedząca na swoim łóżku - Allie.
-Odetchnąć, ochłonąć, wszystko na raz - powiedziałam, kierując się w stronę szafy, z której wyjęłam czarną, krótką, obcisłą, ale elegancką sukienkę. Poszłam z nią do łazienki, aby się przebrać. Zdjęłam z siebie poprzednie ubrania i założyłam strój odpowiedni na zakończenie szkoły. Postanowiłam się też delikatnie pomalować, więc wydłużyłam i pogrubiłam rzęsy tuszem, a oczy podkreśliłam delikatnie eyelinerem, na policzki nałożyłam odrobinę różu i skończyłam. Na sam koniec rozpuściłam tylko włosy, rozczesując je, po czym zostawiając w naturalnym stanie, czyli lekko pokręcone. Będąc już gotową wyszłam z łazienki, a po mnie weszła Allie. Czekałam na nią około 20 minut, ale kiedy wyszła szczęka mi opadła. Wyglądała ślicznie. Kremowała sukienka idealnie opinała ją, ukazując przy tym atuty jej ciała. Kosmyk włosów związany w kucyka, opadał jej na lewe ramię i do tego skromny makijaż.
-Wyglądasz na prawdę ładnie - powiedziałam, zakładając czarne szpilki.
-Ty też. - Blondynka uśmiechnęła się do mnie promiennie, więc postanowiłam odwzajemnić ten gest. Pewne siebie opuściłyśmy nasz pokój.
   Na sali gimnastycznej już byli prawie wszyscy. Odnalazłyśmy wzrokiem naszych przyjaciół i poszłyśmy właśnie do nich. Usiadłam między Allie, a Louisem, natomiast obok mojej współlokatorki siedział Niall. Czułam na sobie wzrok Zayna, który siedział obok Horana, jednak nic z tym nie robiłam. Z drugiej strony chciałam się zapytać o co mu chodzi, ale nie zdążyłam, gdyż na salę wszedł dyrektor naszej szkoły. Był w młodym wieku, bo miał zaledwie 32 lata, ubrany w elegancki garnitur, włosy postanowione na żel i zarost, który dodawał mu męskości. Był przystojny i myślę, że większość dziewczyn tak właśnie uważała.
-Dzień dobry - zwrócił się do nas przez mikrofon. -To dziwne, że co roku muszę się z jakąś klasą żegnać, ale najdziwniejsze jest to, że to was najbardziej zapamiętałem i ciężko mi jest was wypuszczać dalej w świat. Niestety takie są procedury i każdy etap w waszym życiu musi być spełniony. Właśnie kończycie kolejny i tak na prawdę zaczynać będziecie teraz ten najważniejszy czyli pójście na studia, albo praca. Pewnie większość z was wybierze studia, więc życzę tym osobom kolejnych, wytrwałych lat nauki, a tym co mają zamiar iść już do pracy życzę udanego wyboru zawodu. Mógłbym mówić w nieskończoność, ale po co? Po prostu przede wszystkim życzę wam szczęścia i żebyście choć raz w życiu nas tutaj odwiedzili - powiedział, promiennie się do nas uśmiechając. Pan Dorian był przyjemnym mężczyzną i kiedy wyczytał moje imię i nazwisko dumnie do niego podeszłam.
-A z ciebie jestem najbardziej dumny - szepnął mi do ucha. -Pamiętam jak byłaś zamknięta w sobie, arogancka dla wszystkich, nikogo do siebie nie dopuszczałaś, a teraz? Jesteś zupełnie inną kobietą - powiedział, uśmiechając się do mnie. Również się uśmiechnęłam i odpowiedziałam:
-Dziękuję. - Odebrałam swoje świadectwo i wróciłam na miejsce. Po prawie godzinnej uroczystości wszystko dobiegło końca, a ja szybkim krokiem wróciłam do swojego pokoju. Zdjęłam sukienkę i zamiast niej założyłam szare dresy, jakąś bluzkę, sweterek, białe conversy. Resztę rzeczy dopakowałam do walizki i byłam gotowa do odjazdu.
-Będzie mi was brakowało. - Przytuliłam się do każdego, oprócz Malika, gdyż go tutaj nie było.
-Nam też - powiedziała Allie. -Proszę dzwoń do mnie - dodała.
-Jasne i ty też. - Pomachałam do nich i wyszłam z pokoju. Zeszłam na sam dół, ciągnąc ciężki bagaż. Zobaczyłam już taksówkę, która czekała na mnie, więc podeszłam do niej, a kierowca odebrał ode mnie walizkę i sam ją schował. Miałam już wsiadać kiedy ktoś zaczął mnie wołać.
-Proszę poczekać - zwróciłam się do kierowcy.
-Zdążyłem! - krzyknął Zayn.
-Co chcesz? - spytałam oschle. -Spieszę się - dodałam po chwili.
-Jamie nie wyjeżdżaj.
-Dlaczego? - spytałam nie rozumiejąc jego zachowania.
-Kocham cię - odpowiedział, przyciągając mnie do siebie i namiętnie całując. Odwzajemniłam pocałunek, jednak on nie zmusił mnie do zmienienia decyzji. Chwilę tak jeszcze tkwiliśmy przy współpracy naszych ust, jednak po jakimś czasie oderwaliśmy się od siebie.
-Zostaniesz? - spytał, a ja przecząco kiwnęłam głową.
-Nie mogę - odpowiedziałam i odwróciłam się do niego plecami. Usłyszałam jeszcze tylko ciche "kurwa", ale gdy chciałam ostatni raz na niego spojrzeć, to Zayna już nie było. Wsiadłam więc do taksówki i ruszyliśmy na lotnisko, gdzie za dwie godziny miał odlecieć mój samolot.
   Na miejscu czekałam spokojnie i kiedy wyczytano, aby pasażerowie lotu do Nowego Jorku zajmowali miejsca, szybko zerwałam się z miejsca i podążyłam w stronę odprawy pasażerów. Po niecałych 30 minutach samolot wystartował, unosząc nas w górę. Lecieliśmy spokojnie. Przyglądałam się ostatni raz widokom Londynu, później całej Wielkiej Brytanii i nawet nie zorientowałam się gdy już nas tam nie było. Usnęłam spokojnie, zatapiając się w snach i wspomnieniach dotyczących mojej nauki w Concord College.




Mamy już kolejny rozdział i zbliżamy się coraz bliżej końca, gdyż już tylko zostały 2 rozdziały! Jak wam się ten podoba? Zachęcamy do wyrażania szczerych opinii, gdyż to na prawdę nas motywuje do dalszego pisania. Zachęcamy również do zadawania pytań nam lub bohaterom opowiadania, jeśli macie jakiekolwiek, na wszystko odpowiemy.
Zapraszamy na: STREAM OF LIES, ponieważ ten blog ruszy od razu po tym! Można zapoznać się z fabułą, bohaterami i dodać do obserwowanych!
Zapraszamy również na nasze twittery:
-Allie - https://twitter.com/idkdaga
-Jamie -  https://twitter.com/zuniekmalik
Pozdrawiamy: Allie & Jamie ♥

17 rozdział

 

Muzyka.
Z perspektywy Allie:

"Cierpienie wymaga więcej odwagi niż śmierć"

Po wczorajszym ognisku wróciłam bardzo zmęczona, chociaż nic takiego nie robiłam. Jednak atmosfera panująca między nami wszystkimi była przyjemna i choć raz od dłuższego czasu udało nam się wspólnie odpocząć i porozmawiać. Niestety Jamie nie towarzyszył najlepszy humor. Była smutna i zadręczała sobie głowę jakimiś myślami. Każdy z nas próbował ją rozluźnić, pogadać, rozśmieszyć, jednak nie do końca nam się to udawało. Zresztą nie ważne, ważne jest to, że w końcu poczułam się lepiej - pomyślałam, gdy leżałam w wannie, z gorącą wodą po same brzegi i pianą, którą się bawiłam. Rozluźniałam moje mięśnie, pod wpływem wrzącej wody oraz aromatycznego zapachu, który roznosił się delikatnie po tym pomieszczeniu. Ułożyłam się wygodnie, oparłam głowę o ścianę, zamknęłam oczy i myślałam. Tylko tak na prawdę o czym myślałam? Zastanawiałam się jakby było gdybym okazała się dla Nialla kimś ważnym, ale nie jako przyjaciółka tylko jak ktoś więcej. Chciałabym poczuć się kochana, bezpieczna, wpaść w jego objęcie i zanurzyć się w woni jego cudownych perfum, które najczęściej sama pomagam mu wybierać. Zastanawiam się czemu tak nie mogę? Czemu nie potrafię powiedzieć, że go kocham, czemu tak bardzo mi na nim zależy i dlaczego nie umiem mu tego okazywać? Czy jestem jego myślą w jakiejś minucie, czy w ogóle przechodzę mu przez myśl choć czasami, czy on mnie kocha? Tak wiele mam pytań, a na żadne nie staram się znaleźć odpowiedzi. Nie wiem dlaczego, ale chyba nie potrafię. Jestem na to najzwyczajniej za słaba...
   Odłożywszy wszystkie nurtujące mnie myśli na bok wyszłam z wanny, wycierając się białym ręcznikiem, a następnie na suche już ciało włożyłam bieliznę, dżinsowe rurki i jakąś szarą bluzkę z nadrukiem. Włosy solidnie rozczesałam, wysuszyłam je, po czym związałam w wysokiego kucyka. Pomalowałam jeszcze rzęsy, a na policzki nałożyłam odrobinę pudru i wyszłam z pomieszczenia.
-Mogę już wejść? - spytała się mnie Jamie, gdy siadałam powoli na moje łóżko.
-Tak - powiedziałam do niej i sięgnęłam po swój telefon. Zobaczyłam, że mam jedno nieodebrane połączenie, więc szybko zobaczyłam od kogo. Okazało się, że parę minut temu dzwonił do mnie Harry. Postanowiłam szybko do niego oddzwonić, więc wykręciłam numer, chwilę czekając aż odbierze.
-Halo? - Usłyszałam po drugiej stronie słuchawki zachrypnięty głos chłopaka.
-Co chciałeś? - spytałam.
-Allie to ty?
-No tak - potwierdziłam.
-Chciałem porozmawiać, to ważne.
-Zaraz będę - powiedziałam, a następnie momentalnie zerwałam się z łóżka. Schowałam telefon i klucze do kieszeni spodni, wybiegając z pokoju. Nie domyślałam się o co mogło mu chodzić, jednak wiedziałam, że sytuacja jest bardzo poważna, gdyż sam głos go wydał. Po jakimś czasie stałam pod drzwiami prowadzącymi do pokoju moich przyjaciół. Weszłam po cichu bez pukania i wtedy dopiero zobaczyłam w jakim stanie jest Harry. Siedział na podłodze, opierał się o łóżko i wgapiał się w jeden punkt, a mianowicie na zdjęcie swojej rodziny. Wyglądał okropnie. Miał czerwone, opuchnięte oczy od płaczu, na dodatek wory pod oczami, a obok niego stała pusta butelka po wódce, więc domyśliłam się, iż mógł być pijany.
-Co się stało? - Podbiegłam do niego najszybciej jak potrafiłam, po czym odsunęłam butelkę na bok i usiadłam tuż obok mojego przyjaciela.
-Świat mi się jebie, standard. Nawet nie potrafię Ci wytłumaczyć tego co się teraz ze mną dzieje - powiedział.
-Spróbuj mi to wytłumaczyć, proszę. - Położyłam rękę na jego ramieniu, aby mógł poczuć moje wsparcie.
-To wszystko jest takie skomplikowane - zaczął. -Związałem się z Jamie tylko dlatego, że chciałem wzbudzić zazdrość w Alex. Nie miałem pojęcia ile będę musiał to ciągnąć, aż do wczoraj. Myślałem, że osiągnąłem swój cel, w końcu zaciągnąłem ją do łóżka. Było fantastycznie i nawet sobie tego nie wyobrażasz w jakiej byłem euforii, jednak ten czar tak nagle prysnął. Powiedziała mi, że jest chora i wiesz co się okazało? Ja też jestem teraz chory, tylko dlatego, że miałem ochotę ją wyruchać! Tylko dlatego, że się z nią pieprzyłem, zrujnowałem sobie całe życie! Zresztą do cholery z takim życiem! Allie dlaczego akurat ja? - Nie umiałam uwierzyć w to co mi powiedział. Szczęka sama mi opadała, jak można być tak perfidnie okropnym? Dlaczego ona mu tego wcześniej nie powiedziała, czy ona jest nienormalna? I nagle znowu w mojej głowie pojawił się wielki mętlik. Głupie myśli i pytania. Chciałam coś zrobić, tylko co? No właśnie...
-Skąd wiesz, że jesteś chory? Masz już sto procent pewności? - spytałam.
-Tak. - Wstał z podłogi i poszedł do szafki, z której wyjął jakiś papierek, podszedł w moją stronę, ponownie usiadł i podał mi to. -Już od szóstej jestem na nogach. Byłem zrobić badania i jakąś godzinę temu miałem już wyniki. Wróciłem tutaj i teraz próbuję zachlać się na śmierć. All ja nie mam siły już żyć... - Czytałam zawartość na tym papierze nie dowierzając własnemu wzrokowi. Z tego wynikało, że on na prawdę jest chory na HIV, a ta cała Alexandra to jakaś wredna szmata. Może i rzeczywiście należała się jakaś kara Harry'emu za jego zachowanie, jednak to było za wiele.
-Nie wiem co mam powiedzieć - odezwałam się w końcu. -Nie powiem, że wszystko będzie dobrze i się ułoży, bo wiem, że tak się nie stanie. Ale pomyśl czy warto jest się tym zamęczać. Ja rozumiem, że to jest dla ciebie bardzo ciężka chwila, ale jeśli spotkasz osobę tobie pisaną, to uwierz mi, że pokocha cię nawet wiedząc o tym co teraz w sobie nosisz.
-Tylko, że ja takiej osoby nie spotkam...Nie potrafię teraz nawet jej szukać. Chciałbym teraz zapaść w długi sen...A wiesz czemu? - spytał.
-Czemu? - zapytałam.
-Bo cholernie boje się odrzucenia.
-Nikt cię nie odrzuci - powiedziałam.
-Jamie mnie odrzuca. Zakochałem się w niej, ale ona woli kogoś innego.
-Jeśli Jamie woli kogoś innego, to oznacza, że jeszcze zakochasz się w kimś innym. Poza tym gdybyś na prawdę darzył ją tak mocnym uczuciem, to byś jej nie zdradził.
-Może, nie wiem...
-Zostawić cię samego? - spytałam, przytulając go do siebie.
-Tak, to chyba dobrze mi zrobi - powiedział, odwzajemniając uścisk. Uśmiechnął się do mnie, ale widziałam w jego oczach ból, to było straszne - pomyślałam, kiedy wstawałam z twardej powierzchni. Odwróciłam się jeszcze raz do niego, pokazałam mu kciuka do góry i opuściłam ten pokój.
   Na korytarzu było pusto. Znajdowała się tam tylko jedna osoba, kierująca się w moją stronę. Dopiero po chwili zorientowałam się, iż był to uroczy blondyn o niebieskich oczach. Podszedł do mnie i uśmiechnął się promiennie, jednak mi nie było do jakiś śmiechów.
-Czyli już wiesz? - Najprawdopodobniej wywnioskował to po mojej minie.
-Powiedział mi wszystko. - Spuściłam głowę w dół, nadal nie mogąc uwierzyć w to co jakiś czas temu usłyszałam.
-To musi być dla niego straszne przeżycie.
-Straszne to za mało powiedziane - powiedziałam i spojrzałam w tęczówki Horana.
-A ty jak się czujesz? - spytał.
-Nie najlepiej. Chyba muszę się przejść - powiedziałam, po czym wymijając chłopaka poszłam przed siebie.
-Zaczekaj. - Złapał mnie delikatnie za nadgarstek. -Przejdę się z tobą. - Spojrzał mi w oczy i ruszył, idąc tuż obok mnie...

*Jakiś czas później*

   Szliśmy w totalnej ciszy. Żadne z nas nie potrafiło się odezwać, po prostu nie wiedzieliśmy o czym mamy rozmawiać. Jednak nie była to krępująca cisza. Obydwoje mogliśmy przemyśleć wiele spraw, poukładać ten harmider w głowie i choć na chwilę odpocząć. Niestety beztroskie chwile w parku przerwał nam mój telefon, który zaczął wydawać irytujące dźwięki.
-Halo? - powiedziałam do Jamie, która aktualnie do mnie dzwoniła.
-Allie! - dziewczyna zaczęła krzyczeć. -Stało się coś poważnego!
-Co?! Powiedz szybko! - Oczy nagle zaszły mi łzami, chciałam wiedzieć natychmiast co się stało.
-Harry popełnił samobójstwo...Skoczył z dachu, nikt nie umiał go powstrzymać... - Nastała między nami cisza. Załamałam się totalnie. Bezwładnie opadłam na twardy beton, szlochając najmocniej jak się dało.
-Zaraz tam będziemy - powiedziałam do przyjaciółki i się rozłączyłam.
-Co się stało? - Obok mnie znajdowała się Niall, mocno się w niego wtuliłam, szybko oddychałam i płakałam jak małe dziecko.
-Nasz przyjaciel nie żyje, odszedł od nas, z tego świata... - Horan się załamał i jeszcze mocniej mnie objął. Tkwiliśmy w swoich objęciach, w tym momencie obydwoje tego potrzebowaliśmy...

*Kilkanaście dni później*

   Do tej pory żadne z naszej paczki nie otrząsnęło się po stracie jednej z najbliższej nam osoby. To co w ostatnim czasie się wydarzyło zapadnie nam wszystkim głęboko w pamięci - pomyślałam, kiedy stałam w czarnej sukience, pomiędzy Niallem, a Zaynem, przyglądając się trumnie, która już zaraz miała znaleźć się głęboko w ziemi.
-W momencie śmierci bliskiego uderza człowieka świadomość niczym nie dającej się zapełnić pustki, jednak wierzę, że jemu tam będzie o wiele lepiej. Najwidoczniej tak miało być. Harry będąc daleko w raju pamiętaj, że każdy z nas będzie o tobie pamiętał i ty pamiętaj o nas i wiedz, że na zawsze cię kochamy - wygłosiła swój monolog mama naszego najlepszego przyjaciela, po czym zakryła rękami załzawione oczy, zeszła z podestu i dała znać, że mogą wrzucać trumnę. Czterech mężczyzn w czarnych garniturach zaczęło powoli zawiązywać linami brązową trumnę, po czym za nie złapali i szybkimi ruchami wsunęli śpiącego Harry'ego na same dno. Złapałam kawałek piasku i wrzuciłam go na dół, po czym kilka osób zrobiło to samo. Następnie poszłam złożyć kondolencje do rodziny Stylesa i postanowiłam wrócić do domu, gdyż był to męczący dzień.
-Wracasz? - zwrócił się do mnie Horan, na co kiwnęłam delikatnie głową. -To idę z tobą, bo nie mam siły zostać na żaden poczęstunek - powiedział, po czym w geście przyjacielskim złapał mnie za rękę i dopiero wtedy ruszyliśmy do naszego budynku noclegowego...




Jak wam podoba się ten rozdział? My osobiście jesteśmy z niego zadowolone, jednak muszę przyznać, że ciężko było nam tutaj kogoś uśmiercić, ale niestety było to zamierzone od samego początku tego bloga i nie miałyśmy zamiaru tego zmienić.
Prosimy was o komentowanie, bo wyświetlenia są, obserwatorzy też, a komentarzy bardzo mało :( Uwierzcie, że to dla nas bardzo ważne, to jest taka motywacja do dalszego pisania.
Zachęcamy również do zadawania pytań nam lub bohaterom opowiadania.
Zapraszamy też na http://stream-of-lies.blogspot.com/, gdyż do końca tego opowiadania już tylko 3 rozdziały!
Nasze twittery, na których możecie się z nami kontaktować:
-Allie - https://twitter.com/idkdaga
-Jamie - https://twitter.com/zuniekmalik
Pozdrawiamy: Allie & Jamie ♥

16 rozdział

Muzyka.
Z perspektywy Harry'ego:

"Prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym jak zaczyna, ale po tym jak kończy."

   *tego samego dnia co poprzedni rozdział*

   Dzisiejszy dzień zapowiadał się nawet ciekawie, jednak nie byłem do końca pewny czy aby na pewno chcę iść na te głupie ognisko z moimi przyjaciółmi. Odłożywszy myśli na bok, niechętnie opuściłem rozgrzane łóżko. Nie spieszyło mi się do szkoły, dlatego powolnym krokiem udałem się do łazienki. Byłem już i tak spóźniony na pierwszą lekcję, ale się tym nie przejmowałem. Zdjąłem dresy oraz bokserki, po czym wszedłem pod prysznic, odkręcając korki z gorącą wodą, która momentalnie zaczęła spływać na moje ciało. Natychmiastowo się rozbudziłem i kiedy skończyłem, to wycierając się czerwonym ręcznikiem wyszedłem z zaparowanej kabiny prysznicowej. Na suche już ciało założyłem czarne bokserki, tego samego koloru spodnie, oraz szary sweterek. Włosy jak zawsze zostawiłem w nieułożonym ładzie, gdyż tak wyglądałem zdecydowanie lepiej - a przynajmniej tak mi się wydawało. Uśmiechnąłem się sam do siebie, po czym opuściłem to pomieszczenie. Kątem oka zerknąłem na zegarek, który wskazywał godzinę 8:40, za dziesięć minut miała skończyć się pierwsza lekcja. Powinienem napisać Jamie, że mnie na niej nie będzie, gdyż pewnie się przejęła, że mnie nie ma, ale później jej to wytłumaczę - pomyślałem, zakładając na siebie kurtkę wiosenną. Następnie zarzuciłem plecak na plecy i wyszedłem z mojego pokoju. Za kluczowałem drewniane drzwi, po czym klucze wsunąłem do prawej kieszeni moich spodni. Spacerkiem ruszyłem przed siebie, mijając różnych mieszkańców tej szkoły z internatem. Zawsze zastanawiałem się czemu rodzice wysłali mnie akurat tutaj. Przecież nigdy nie sprawiałem im jakiś wielkich problemów. Zdarzyło mi się tylko raz, że policja przyprowadziła mnie do domu, ale byłem wtedy pokłócony z najlepszym przyjacielem i chciałem odreagować, zresztą byłem wtedy małolatem i nie wiedziałem w co się pakuję. Na szczęście moja mama już chyba dawno o tym zapomniała, albo nie daje po sobie rozpoznać, że pamięta, jednak mój tata wypomina mi to na każdym możliwym kroku. Wkurwia mnie to - pomyślałem, kiedy przekraczałem framugę frontowych drzwi. Już po chwili znalazłem się w ogromnym budynku szkoły. Na korytarzu można już było
dostrzec tłumy różnych grupek uczniów, dlatego przyspieszyłem kroku, aby nie musieć potem przepychać się do swojej szafki. Gdy udało mi się do niej dojść, otworzyłem ją i schowałem do niej niepotrzebne mi rzeczy. Zamknąwszy ją na klucz, ruszyłem przed siebie. Szedłem, omijając moich rówieśników, osoby młodsze, bądź nauczycieli. Cały czas nie mogłem zapomnieć o Alex, która była niesamowitą dziewczyną i to ona zaśmiecała mi moje myśli. Przed oczami miałem jej obraz. Śliczna blondynka, o pięknych, niebieskich oczach i powalającym, śnieżnobiałym uśmiechu. To tylko dlatego byłem z Jamie, aby wzbudzić w niej zazdrość. Od dłuższego czasu mi się podobała, jednak nie potrafiłem się do tego przyznać. Nigdy nie interesowałem się dziewczynami w sposób poważniejszych niż żeby je bzyknąć i zostawić. Wiem, płytkie zachowanie, ale taki jestem. Nazywam się Harry Styles i powiedzcie mi co się ze mną dzieje?
   Skończyłem rozmyślać kiedy doszedłem pod drzwi z numerem 306, a w tym momencie zadzwonił dzwonek informujący o skończeniu się przerwy. Wszedłem do klasy i zająłem swoje standardowe miejsce czyli w ostatniej ławce przy ścianie. Przede mną siedział Zayn, natomiast obok niego Niall, a przed nim Allie. Przyglądałem się uważnie każdemu z moich przyjaciół, jednak swój wzrok skupiłem na Horanie. Od zawsze wiedziałem, że darzy Allie większymi uczuciami niż tylko miłość przyjacielska, ale on chyba sam nie wiedział ile obydwoje dla siebie znaczą. Patrzyłem jak w delikatny sposób spogląda na dziewczynę swoich marzeń i szybko odwraca wzrok, kiedy ona zerka. Pasowaliby do siebie, tylko najpierw trzeba im to udowodnić, aby w końcu to zrozumieli. Odłożyłem te myśli na bok, w momencie gdy nauczycielka zaczęła sprawdzać listę obecności.
-Styles? - spytała.
-Jestem - odpowiedziałem, gdy wyczytała moje nazwisko.
-Nie było cie - oznajmiła.
-Ale już jestem - powiedziałem ze spokojem w głosie, a pani Farris zabrała się za dalsze sprawdzanie obecności.
-Idziesz na ognisko? - Odwrócił się do mnie Mulat.
-No, idę, a ty? - Również zadałem mu pytanie.
-Tak i mam zamiar porozmawiać z Jamie.
-O czym? - spytałem, nie wiedząc o co chodzi mojemu przyjacielowi.
-O tym, że chciałbym zacząć naszą znajomość od początku - odpowiedział mi Zayn. -A tak poza tym jak wam się układa? - dodał.
-Jest dobrze. Nie kłócimy się, nie mamy wielkich problemów, możemy sobie ufać i mówimy sobie o wszystkim, więc nie ma na co narzekać. - Wiedziałem, że Malik jest na mnie wściekły za mój związek z Jamie. Przecież doskonale wiem jak jemu na niej zależy, jednak o to nam chodziło, gdy zaczęliśmy być parą. Jamie chciała, aby Zayn poczuł się zazdrosny, a ja pragnąłem, aby Alexandra zechciała w końcu mnie. Tak na prawdę dzisiaj miał być przełomowy dzień i jeszcze wszystko może zrobić obrót o 180 stopni.
-Nie zrób jej krzywdy. - Mój przyjaciel poklepał mnie po ramieniu, po czym się odwrócił, gdyż nasza nauczycielka rozpoczęła zajęcia z geografii, na których jak zwykle nie uważałem. Wolałem skupić się na wszystkim inny, byleby nie była to lekcja z tą nudną nauczycielką.
   Na szczęście udało mi się wytrzymać do dzwonka i kiedy tylko go usłyszałem, szybko się spakowałem i prawie wybiegłem z sali. Do końca tego dnia lekcje upływały mi niemiłosiernie wolno. Wkurwiało mnie to, bo mam już dosyć tej szkoły, ale nie potrafiłem niestety nic z tym zrobić, a kiedy minęła ostatnia lekcja w końcu poczułem się wolny. Zszedłem do swojej szafki, z której wyjąłem kurtkę i założyłem ją na siebie, a później to samo zrobiłem z plecakiem.
-To o której się widzimy? - Louis podszedł do dziewczyn, które zawzięcie o czymś dyskutowały.
-O 19? - spytała się Eleanor, delikatnie muskając policzek Tomlinsona.
-Ok - powiedział. -Chłopaki pasuje wam? - zwrócił się do nas, na co mi wszyscy kiwnęliśmy mu potwierdzająco głową...

*kilka godzin później*

   Cały wolny czas siedzieliśmy z chłopakami w pokoju i gadaliśmy o wszystkim dookoła. Był to dobry pomysł, bo w końcu mogłem się wygadać, a co najważniejsze w końcu między naszą piątką nastała swoboda i można powiedzieć, że odbudowały nam się kontakty.
-A ty Niall masz zamiar zrobić coś z Allie? - spytał ciekawy Liam.
-Jak to? To tylko przyjaciółka - powiedział, jednak zrobił to dosyć niepewnie.
-My już wiemy jaka to przyjaciółka - powiedział Lou, na co wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. Zostawiliśmy w spokoju blondyna i skupiliśmy się na rozmowie o dzisiejszym ognisku.
-Chłopaki, bo już jest 18.50, musimy się zbierać. - Godziny upływały nam podczas tej rozmowy tak szybko, że nawet nie zorientowaliśmy się, iż pora to kończyć. Niechętnie wstałem z twardej podłogi i poszedłem założyć kurtkę, i buty. Zresztą reszta moich przyjaciół zrobiła tak samo jak ja. Z pokoju wszyscy wyszliśmy w dobrych humorach, jednak ja jeszcze nie wiedziałem co dzisiejszego dnia mnie czeka.
   Doszliśmy na miejsce po niecałych pięciu minutach. Na polu obozowym Zayn zaczął od razu rozpalać ognisko, a Liam i Niall zaczęli mu w tym pomagać. Natomiast ja z Louisem zaczęliśmy rozstawiać stoły oraz krzesła żeby było na czym usiąść. Po jakimś czasie dołączyły się do nas dziewczyny i kilku innych znajomych, którzy również zaczęli nam pomagać.
Uważnie przyglądałem się z Jamie, która poszła usiąść sama na ławce. Postanowiłem do niej podejść, gdyż to przecież moja dziewczyna.
-Cześć kochanie. - Przytuliłem ją na powitanie.
-Czemu cię dziś w szkole nie było? - spytała.
-Nie było mnie tylko na pierwszej lekcji, bo nie chciało mi się wstać. - Uśmiechnąłem się do niej, po czym moją twarz zacząłem zbliżać ku jej. Nagle nasze usta złączyły się w pocałunku. Całowaliśmy się szybko i zachłannie, jakby miałby być to nasz ostatni pocałunek. Było miło, ale wszystko co się zaczyna, to i dobiega końca, a tak się stało, że rozłączyliśmy się głośno oddychając.
-Zawsze cudownie całujesz - powiedziałem do Jamie, zalotnie się do niej uśmiechając.
-Na ciebie też nie ma co narzekać - powiedziałam, odwzajemniając swój piękny uśmiech, po czym obydwoje wybuchnęliśmy niepohamowanym, ale szczerym śmiechem. Skoro załatwiłem już napięcie między nami, muszę się teraz ulotnić - pomyślałem, gdy zobaczyłem cudowną Alex.
-Ja spadam, ale jeszcze tu wrócę - powiedziałem.
-Harry... - Moja dziewczyna mi przerwała.
-Co? - Ponownie odwróciłem się w jej stronę.
-Chciałam pogadać.
-To później. Teraz nie mam czasu - powiedziałem i odszedłem. Przez dłuższy moment czułem na sobie wzrok brunetki, jednak gdy momentalnie skręciłem wiedziałem, że ona mnie już nie widzi. Rozglądałem się uważnie, szukając konkretnie jednej dziewczyny, aż w końcu ją znalazłem.
-Cześć Alex. - Podszedłem do niej, obejmując ją od tyłu w talii.
-Witaj Harry - odpowiedziała, uśmiechając się do mnie szyderczo i ukazując przy tym rząd swoich równych, białych zębów.
-Co tam u ciebie? - spytałem i złapałem ją za rękę. Dziewczyna mi się nie przeciwstawiała i bez jakichkolwiek problemów ruszyła za mną.
-Nic ciekawego, ale przeczuwam, że coś się wydarzy. - Pocałowała mnie w policzek swoimi miękkimi ustami. -A u ciebie? - dodała po chwili.
-Nie mam na co narzekać - odpowiedziałem jej, otwierając za kluczowane drzwi od mojego pokoju. Kiedy obydwoje znaleźliśmy się w środku, zachłannie zaczęliśmy się całować. Dłońmi jeździłem po jej plecach, natomiast ona bawiła się moimi włosami. Nie trwało to zbyt długo, gdyż chcieliśmy więcej. Zachłannie zacząłem zdejmować z niej ubrania, a dziewiętnastolatka robiła to samo względem mnie. Już po chwili staliśmy na przeciwko siebie zupełnie nadzy i wtedy żądny przygód rzuciłem ją na łóżko, podszedłem do niej i w powolny sposób w nią wszedłem. Kochaliśmy się energicznie, jednak było to cudowne przeżycie, które po jakimś czasie niestety dobiegło końca.
-Wiesz co ci powiem? - spytała, ubierając się w ubrania wcześniej zdjęte przeze mnie.
-Co? - spytałem, leżąc w łóżku.
-Nie powinieneś iść do łóżka z dziewczyną, której w ogóle nie znasz, a przez to będziesz ponosił poważne skutki. Jestem chora, sprawdź czy ty też jesteś chory przeze mnie, kochanie - powiedziała i wyszła z mojego mieszkania. Wtedy totalnie mnie zamurowało...




Akcja z Harry'm możemy powiedzieć, że się rozwinie, ale jakie będą tego efekty dowiecie się już w następnym rozdziale. Jak wam się podoba ten rozdział? Osobiście powiem, że nie jestem (Jamie) z niego zadowolona. Pisałam go bardzo krótko, przyszedł mi z łatwością, ale nie czuje żebym go dobrze napisała.
Do końca bloga już tylko 4 rozdziały! Zbliżamy się coraz bliżej końca, ale zaraz po tym blogu ruszamy z kolejnym. http://stream-of-lies.blogspot.com/ ---> wchodźcie, obserwujcie i możecie zapoznać się z fabułą i bohaterami nowego opowiadania.
Jeszcze chciałyśmy wam życzyć szczęśliwego nowego roku, pijanego sylwestra, żeby był on udany i żebyście go nie zapomniały! ♥
Jeśli będzie dużo komentarzy to nowy rozdział pojawi się jeszcze 31, ale jeśli nie to dopiero po nowym roku. Dlatego zachęcamy wszystkich do komentowania, jak również do zadawania pytań nam lub bohaterom opowiadania :)
+Zapraszamy na nasze twittery:
-Allie - https://twitter.com/idkdaga
-Jamie - https://twitter.com/zuz4nn4
Pozdrawiamy Allie, Jamie ♥

15 rozdział

Muzyka.
Z perspektywy Jamie:
 

"Człowiek może znieść bar­dzo dużo, lecz po­pełnia błąd sądząc, że pot­ra­fi znieść wszystko."

   Opierałam się o framugę drzwi, czekając na Harry'ego. Niestety dzwonek zadzwonił, a jego wciąż nie było. Byłam zmuszona wejść do klasy i zająć swoje miejsce, czyli w przedostatniej ławce od okna. Podczas czytania listy obecności, spoglądałam na widok dobiegający zza okna. Ptaki powoli powracały do naszego kraju, a już gdzieniegdzie można było dostrzec piękne kolory wiosenne.
-Jamie jesteś? -Usłyszałam głos pani Mulligan, po czym na nią spojrzałam. Domyśliłam się, że moje imię powtarzała kilka razy, dlatego momentalnie powróciłam myślami do rzeczywistości i powiedziałam:
-Jestem, przepraszam.
-Nic się nie stało tylko następnym razem skup się na lekcji, a nie odpływasz nie wiadomo gdzie. -Nauczycielka uśmiechnęła się do mnie, a ja nie zwracając już większej na nią uwagi, powróciłam do moich dziwnych rozmyśleń. Na szczęście lekcja biologi minęła mi bardzo szybko, gdyż nim się zorientowałam zadzwonił dzwonek, informujący nas o pierwszej przerwie w ciągu dzisiejszego dnia.
   Momentalnie po usłyszeniu irytującego dźwięku wzięłam do rąk plecak, po czym w mgnieniu oka schowałam do niego zeszyt, podręcznik oraz piórnik. Następnie założyłam go na plecy, po czym opuściłam średniej wielkości salę biologiczną. Na korytarzu było widać już tłum ludzi, przepychających się i przedostających się w inne miejsca. Żeby choć na chwilę ominąć te wszystkie osoby weszłam do łazienki. Podeszłam do jednej z umywalek, odkręciłam korek, przemyłam zimną wodą twarz i spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Wory pod oczami, brak uśmiechu oraz czerwone policzki nie były moim atutem. Wyglądałam okropnie i tak też się czułam. Byłam już wszystkim zmęczona, na dodatek najprawdopodobniej przeziębiona. Czekając aż twarz mi wyschnie zastanawiałam się nad ostatnimi dniami. Wszystko nabrało szybszego rozpędu, wiele rzeczy się pokomplikowało i sama nie byłam pewna czy jest szansa aby cokolwiek odwrócić. Przestałam rozmyślać kiedy do łazienki weszła jakaś dziewczyna, młodsza ode mnie. Spojrzałam się na nią, po czym wyszłam, kierując się w stronę sali od geografii, gdzie mogłam liczyć na towarzystwo

Liama.
   Pod drewnianymi drzwiami z numerowaniem "202" stał Payne, ubrany w jakieś dżinsowe męskie rurki, oraz granatową bluzę adidasa, którą u niego wręcz uwielbiałam.
-Cześć -powiedziałam, podchodząc do przyjaciela.
-Siemka -odpowiedział. Nie wyglądasz najlepiej. Źle się czujesz? -dodał po chwili zastanowienia.
-Rano było gorzej. -Uśmiechnęłam się do bruneta, unikając z nim kontaktu wzrokowego.
-Spójrz mi w oczy -powiedział. Złapał swoją dłonią za mój podbródek i uniósł moją głowę do góry, abym na niego patrzyła. Po chwili ją puścił, ale ja wzroku z niego nie spuściłam.
-Ładne masz oczy -palnęłam byle co, bez głębszego zastanowienia. Jednak taka była prawda.
-Dziękuję. -Uśmiechnął się delikatnie. -Uśmiech też mam ładny? -zapytał, po czym obydwoje wybuchnęliśmy śmiechem.
-Skoro napięcie się rozluźniło powiesz mi w końcu o co ci chodzi? -spytałam.
-Jamie widzę, że coś cię dołuje. Powiedz mi co to, uwierz, że na pewno poczujesz pewnego rodzaju ulgę.
-Dziwne uczucie jest być z kimś, kogo się nie kocha -powiedziałam.
-Mówisz o Harry'm, prawda? -spytał, natomiast ja potwierdzająco kiwnęłam głową. -Jamie. -Zaczął mówić. -Musisz solidnie się zastanowić dlaczego tak na prawdę z nim jesteś i jeśli go nie kochasz to zakończyć ten związek, bo po co ci to? Do niczego dobrego to na pewno nie doprowadzi.
-Wiesz Liam, masz rację. Muszę zastanowić się czego tak na prawdę chcę -powiedziałam w tym samym momencie, w którym zadzwonił głośny dzwonek, oznaczający rozpoczęcie kolejnej lekcji.
   Reszta zajęć mijała mi bardzo szybko. Nim się zorientowałam w końcu mogłam na spokojnie opuścić to miejsce. W ciągu dzisiejszego dnia nie rozmawiałam z nikim prócz porannej pogawędki z Liamem. A najgorsze było to, iż na wieczór miało odbyć się ognisko. Szczerze powiedziawszy nawet nie miałam ochoty na nie iść, jednak obiecałam, więc musiałam dotrzymać słowa.
   W pokoju panowała totalna cisza, jednak była ona przez chwilę. Zdążyłam usiąść na łóżku, spojrzeć w ekran telefonu i po chwili do tego pomieszczenia weszła uśmiechnięta Allie. Nie miałam dzisiaj z nią żadnych zajęć, a jedyne miejsce, w którym się widziałyśmy w szkole, to stołówka.
-Cześć -przywitała się ze mną, gdy zdejmowała z siebie wiosenną kurtkę.
-Cześć -odpowiedziałam zmęczonym głosem, albo raczej podirytowanym. Właściwie sama nie wiedziałam co to było, ale byłam pewna, że nie miałam wtedy nastroju na żadne formy rozrywki, nawet rozmowa mnie nie satysfakcjonowała.
-Co tam u ciebie? -"Czy ona nie może sobie tego odpuścić?" -pomyślałam.
-W porządku -skłamałam. A u ciebie? -Po chwili również zadałam jej pytanie.
-Nie narzekam, aczkolwiek bywało lepiej -powiedziała. -Idę do łazienki, muszę się orzeźwić, zresztą niedługo mamy to ognisko -dodała i płynnymi ruchami udała się do łazienki, zatrzaskując za sobą drzwi. Natomiast ja z wyczerpania położyłam się na plecach i nawet nie wiem, w którym momencie zasnęłam. Chyba od razu, gdyż zmęczenie nade mną dominowało.

*kilka godzin później*

-Wstawaj! -Poczułam czyjąś zimną dłoń na moim ramieniu i wtedy również dotarło do mnie, że ktoś krzyczy. Niechętnie podniosłam moje powieki, zerkając z ukosa na napastnika.
-Allie co ty wyprawiasz? -spytałam się jej trochę zdenerwowanym głosem, gdyż wybudziła mnie z pięknego snu.
-Za godzinę musimy wyjść, a chyba chcesz jeszcze wziąć prysznic. Pomyślałam, że lepiej będzie, gdy cię obudzę -powiedziała lekko speszona moim zachowaniem.
-W sumie miałaś rację. Dzięki za obudzenie. -Spojrzałam na zegarek, który rzeczywiście wskazywał już godzinę 18. Podniosłam się, podpierając się rękoma i następnie usiadłam po turecku. Przeciągnęłam się kilka razy, głośno ziewając. Ta kilkugodzinna drzemka dała mi jednak odrobinę energii na resztę tego dnia. Powoli wstałam z łóżka i nie zwracając większej uwagi na to co robi blondynka, podeszłam do szafy, z której wyjęłam jakieś ubrania, po czym z nimi udałam się do łazienki. Rozebrałam się do nagości, chwilę przyglądając się swojemu odbiciu w lustrze. Nigdy nie potrafiłam zaakceptować swojego ciała, dlatego już po chwili odwróciłam wzrok i weszłam pod prysznic. Odkręciłam korki z letnią wodą, która spływając na mnie pozwalała mi odetchnąć ulgą i choć na moment zapomnieć o wszystkich mi doskwierających problemach. Wychodząc z kabiny, wycierałam się miękkim, różowym ręcznikiem, a gdy już miałam suche ciało, to założyłam czarną bieliznę. Następnie założyłam zwykłą bluzkę z jakimś nadrukiem, na to dżinsową kurtkę, do tego włożyłam jeszcze czarne rurki i tego samego koloru jedne z moich ulubionych trampek. Włosy delikatnie rozczesałam, po czym postanowiłam zaplątać je w warkocza. Na koniec z kosmetyczki wyciągnęłam moje kosmetyki, którymi postanowiłam się pomalować. Oczy pomalowałam tuszem i podkreśliłam je jeszcze eyelinerem. Na policzki nałożyłam trochę różku i kiedy to zrobiłam byłam gotowa do wyjścia. Wychodząc z łazienki, ujrzałam Allie siedzącą na swoim łóżku. Gdy usłyszała, że drzwi się otwierają, to spojrzała na mnie i spytała:
-Gotowa?
-Tak -odpowiedziałam, podchodząc do wieszaka i zdejmując z niego wiosenną kurtkę. Założyłam ją na siebie, zasuwając ją do tego na suwak.
-To idziemy -powiedziała moja współlokatorka, promiennie się do mnie uśmiechając. Podążyłam za nią, opuszczając nasz pokój i znajdując się na długim korytarzu, prowadzącym jak labirynt w kilka stron na raz. Zaczekałam na osiemnastolatkę, aż za kluczuje drzwi, a gdy to zrobiła, obie ruszyłyśmy w stronę wyjścia z budynku.
   Na zewnątrz powitał nas chłodny wiatr, który przyprawił mnie o lekkie dreszcze. Lubiłam wiosnę, gdyż wtedy wszystko powracało do życia po okresie zimowym. Ptaki powoli wracały do naszego kraju, kwiaty na nowo zakwitały, wszystkie kolory nadawały piękny krajobraz, a dookoła można było poczuć smak tętniącego życia. Do tego coraz bliżej zbliżało się lato, wakacje i powoli robiło się ciepło. Dochodząc z Collins do naszych znajomych, odłożyłam wszystkie myśli na bok i skupiłam się na rozpalanym przez Zayna ognisku.
-Nadal będziesz dzisiaj tak małomówna? -Zaczepił mnie Louis.
-Postaram się rozkręcić tą atmosferę -powiedziałam, złowieszczo uśmiechając się do chłopaka.
-Taką właśnie Jamie znam i lubię -zwrócił się do mnie, po czym poszedł do Eleanor i dał jej soczystego buziaka w policzek. Na dziewczyny twarzy pojawił się wielki uśmiech, oraz na jej policzkach można było dostrzec delikatne zarumienienie. Spuściłam wzrok z zakochanej pary i poszłam usiąść na jednej z ławek. Po chwili obok mnie dosiadł się Harry, z którym chciałam poważnie porozmawiać, ale sama nie wiedziałam jak do tego się zabrać.
-Cześć kochanie. -Przytulił mnie na powitanie.
-Czemu cię dziś w szkole nie było? -spytałam.
-Nie chciało mi się wstawać. -Styles uśmiechnął się do mnie, po czym swoją twarz zaczął zbliżać ku mojej. Nagle nasze usta złączyły się w pocałunku. Całowaliśmy się szybko i zachłannie, jakby miałby być to nasz ostatni pocałunek. Było miło, ale wszystko co się zaczyna, to i dobiega końca. Rozłączyliśmy się, głośno oddychając.
-Zawsze cudownie całujesz. -Brunet skomentował nasze wydarzenie sprzed kilku sekund.
-Na ciebie też nie ma co narzekać -powiedziałam, uśmiechając się do chłopaka, a następnie obydwoje wybuchnęliśmy śmiechem. I po tej akcji sama nie byłam pewna czego tak na prawdę chcę. Miałam z nim poważnie porozmawiać, a ten pocałunek jeszcze bardziej namieszał mi w głowie. Dlaczego ten świat jest tak okrutny? -spytałam samą siebie w myślach, jednak doskonale wiedziałam, że nie poznam teraz na to odpowiedzi.
-Ja spadam, ale jeszcze tu wrócę.
-Harry... -przerwałam loczkowatemu.
-Co? -Ponownie odwrócił się w moją stronę.
-Chciałam pogadać.
-To później. Teraz nie mam czasu -powiedział i odszedł. Chwilę mu się przyglądałam, aż w końcu zniknął z punktu mojego widzenia. Postanowiłam na razie o tym zapomnieć i zająć się trwającym jeszcze dniem. Podeszłam do stolika, na którym były rozłożone różne posiłki oraz napoje wysoko procentowe. Na patyk specjalnie przygotowany do ogniska nadziałam kiełbaskę oraz chleb, po czym podeszłam z tym do ognia, który momentalnie mnie rozgrzał. Kiedy miałam już gotowy posiłek przełożyłam moje jedzenie na talerzyk, a do kubka wlałam trochę piwa. Wzięłam to i ostrożnie przeniosłam się ku jednemu ze stołów. Usiadłam przy nim, a następnie zaczęłam konsumować mój posiłek, popijając go zimnym napojem.
-Mogę się dosiąść? -Podszedł do mnie Zayn, w ustach trzymał swojego papierosa, zaciągnął się nim, po czym go wyjął i wypuścił dym.
-Spoko -odpowiedziałam tonem bez żadnych emocji, jakbym była zimną suką, której na niczym nie zależy.
-Nie wiem co do mnie masz i czemu mnie tak bardzo nienawidzisz. Możliwe, że w przeszłości nie zachowałem się wobec nas odpowiednio. Popełniłem błąd, każdy je popełnia, ale ty też teraz nie zachowujesz się jak aniołek. Przyznam, że wydarzenia z przeszłości to moja wina, ale to czas przeszły. Było minęło i choćbyśmy chcieli to zmienić, to nam się nie uda. Możemy odbudować relacje teraz i zadbać o przyszłość -mówił, siadając na przeciwko mnie i przyglądając mi się bardzo uważnie.
-Lepiej byłoby dla nas obydwojga gdybyśmy najzwyczajniej o sobie zapomnieli i udawali, że się nie znamy -powiedziałam, unikając wzroku chłopaka.
-Może i byłoby lepiej, ale nie można od wszystkiego uciekać. Skoro los ponownie chciał, abyśmy po tylu latach się spotkali, to znaczy, że nie jest wobec nas obojętny. -Zayn wyrzucił peta na ziemie, zdeptał go nogą i czekał na moją reakcję.
-Cześć jestem Jamie. -Wyciągnęłam rękę do chłopaka, a on zrobił to samo.
-Jestem Zayn, miło mi cię poznać. -Uśmiechnął się do mnie, po czym zabrał się za własny posiłek. Czyżby był to początek "nowej" znajomości?




Chciałyśmy przeprosić za 2 miesiące bez dodawania żadnego rozdziału, ale miałyśmy wiele spraw związanych z nauką na głowie, że to po prostu nasz przerosło. Za rozdział możecie podziękować tylko i wyłącznie Jamie, do której i tak on należał, ale pisała go do 3 w nocy tylko po to, żebym ja go mogła teraz sprawdzić i wstawić. Mamy nadzieję, że nie gniewacie się na nas i, że przez tą przerwę nie straciłyśmy żadnych czytelników. Do końca bloga zostało już tylko 5 rozdziałów także będziemy starały się dodawać je co tydzień, aby od stycznia ruszyć z nowym blogiem, jednak nie możemy niczego obiecać.
Wyrażajcie szczere opinie, a konstruktywna krytyka również nas uszczęśliwi. Możecie zadawać również pytania nam, jak i bohaterom, a my na wszystko odpowiemy.
Do następnego rozdziału!
Pozdrawiamy Allie & Jamie ♥ 

14 rozdział

Muzyka.
Z perspektywy Allie:

"Dla cierpienia nie można mieć współczucia. Zbyt jest brzydkie, zbyt straszne i przygnębiające."  

  Jak każdego czwartkowego poranka zadzwonił mój budzik, informujący mnie o tym, że muszę już wstać. Niechętnie przeciągnęłam rękę, aby wyłączyć natarczywy dźwięk, po czym dłońmi przetarłam zaspane oczy. Odrzuciłam kołdrę na bok i wtedy poczułam, jak zimne powietrze powoduje delikatne ciarki na moim ciele. Przeszedł przeze mnie dreszcz, dlatego pośpiesznie opuściłam ogrzane łóżko i zarzuciłam na siebie ciepły szlafrok. Spojrzałam na łóżko mojej współlokatorki, na którym słodko spała Jamie.
-Wstawaj - powiedziałam, podchodząc do niej. Holat podniosła swoje powieki, a po jej oczach można było  od razu zobaczyć, iż jest niewyspana.
-Już? - spytała.
-Możesz jeszcze się przespać, do póki nie wyjdę z łazienki - oznajmiłam.
-W takim razie obudź mnie, jak skończysz poranną toaletę. - Delikatnie się do mnie uśmiechnęła, a następnie poszła dalej spać. Podczas snu, z zamkniętymi oczami wyglądała słodko i niewinnie, tylko szkoda, że w rzeczywistości taka nie była. Odłożywszy wszystkie myśli na bok, podeszłam do dużej szafy, z której wyjęłam czyste ubrania na dzisiejszy dzień. Następnie poszłam do łazienki, gdzie zdjęłam z siebie piżamę, ukazując moje nagie ciało. Weszłam pod prysznic, odkręciłam korki z gorącą wodą i zaczęłam obmywać moje ciało, pobudzając je przy tym. Wychodząc z kabiny prysznicowej poczułam się lepiej i od razu byłam bardziej pobudzona. Przetarłam swoje ciało zielonym ręcznikiem, a kiedy było suche założyłam białą bieliznę. Dzisiaj założyłam na siebie białą koszulkę, na to beżowy sweterek, również włożyłam dżinsowe rurki i czarne botki. Na koniec wyprostowałam włosy i delikatnie się umalowałam. Uśmiechnęłam się do swojego odbicia, po czym opuściłam łazienkę. Podeszłam bliżej łóżka brunetki, a następnie zaczęłam ją budzić.
-Możesz już iść do łazienki - zwróciłam się do Jamie, a ona tylko lekko kiwnęła głową.
-Dzięki - powiedziała, powoli wychodząc z łóżka.
  Opuszczając nasz pokój, za kluczowałam drewniane drzwi, po czym moje klucze schowałam do tylnej kieszeni. Najpierw musiałyśmy udać się na stołówkę, gdzie miało odbyć się śniadanie. Usiadłyśmy przy naszym stoliku, przy którym znajdowali się już wszyscy z naszej paczki.
-Cześć - przywitałyśmy się z naszymi przyjaciółmi. Zajęłam miejsce między Brunem, a Zaynem. Na przeciwko Mulata siedziała Jamie oraz Harry i widziałam doskonale jak kątem oka im się przygląda. Ich sprawa była dosyć skomplikowana i właściwie nikt nie umiał tego pojąć. Po prostu cała ta trójka mieszała sobie w życiu zamiast rozegrać normalnej gry. Tak na prawdę to jest ich sprawa, dlatego nie miałam żadnego zamiaru się w to wszystko mieszać.
  Pierwszą lekcją był język angielski. Jak na każdych tych zajęciach usiadłam w ostatniej ławce, obok Bruna.
-Nie mieliśmy okazji jeszcze dzisiaj pogadać. - Uśmiechnęłam się do mojego chłopaka.
-Ta, jasne - powiedział jeszcze zaspanym głosem.
-Coś się stało? - spytałam. Chłopak powoli ściągnął okulary, spojrzał na mnie, po czym ponownie je założył.
-Nic - odpowiedział oschle. Już wiedziałam, że coś jest nie tak, jednak na ten moment wolałam zakończyć naszą niefortunną rozmowę. Zaraz zadzwonił dzwonek, a do sali wszedł pan Powell. Usiadł przy swoim biurku i wziął się za sprawdzanie obecności.
-Jestem - powiedziałam, podnosząc rękę do góry, gdy nauczyciel wyczytał moje imię. Po sprawdzeniu listu zanotował coś w swoim zeszycie, a potem wziął się za prowadzenie zajęć. Tłumaczył dużo rzeczy, lecz nie mogłam się na tym skupić, tylko bezmyślnie przepisywałam to z tablicy. Wiedziałam doskonale, że potem będę miała kłopoty z nauczeniem się tego, jednakże nie zwracałam na to większej uwagi.
  I znowu śmieszny dźwięk, oznaczający pierwszą przerwę dzisiejszego dnia. Bruno w mgnieniu oka zerwał się z krzesła, niechlujnie wrzucił swoje książki do plecaka i wybiegł z sali. Ja również szybko się spakowałam, po czym pobiegłam za nim, ale tak by mnie nie zauważył. Schowałam się dosyć dobrze i przynajmniej widziałam wszystko co robi. To głupie śledzić własnego chłopaka, ale po tym co powiedział mi Niall musiałam sprawdzić czy rzeczywiście jest to prawda...Jak się okazało brunet ze swojej szafki szkolnej wyjął woreczek z białą zawartością w środku. Nie widziałam tego dokładnie, jednak bardzo łatwo się domyśliłam co to jest. Byłam zszokowana jego zachowanie i nie miałam pojęcia, jak mam postępować w tej, a nie innej sytuacji.
-Co ty wyprawiasz? - Bez chwili zastanowienia podbiegłam do niego, aby wytłumaczył mi tą zaistniałą sytuację.
-Co ty tu robisz?! - Prawie na mnie nawrzeszczał, miałam wrażenie, iż był na głodzie.
-Pierwsza zadałam pytania - powiedziałam stanowczo, jednak czułam jak w środku wszystko we mnie pęka. Oparłam się o niebieskie szafki i wyczekiwałam jego odpowiedzi.
-Już wszystko wiesz! - krzyknął. -Zerwij ze mną - dodał już ciszej, jednak po chwili znów wybuchnął:
-Jestem pieprzonym narkomanem! Dla takich jak ja nie ma szans na tym świecie, mnie już tu nie ma! Nie ma dla mnie życia, kolejnej szansy. Miałem nie jedną, wszystko zmarnowałem. Ty byłaś tą ostatnią! Ale wiesz co jest gorsze od tego świństwa? - spytał, a ja przecząco kiwnęłam głową. -Że ty kochasz Nialla, a nie mnie! - krzyknął.
-Bruno...
-Nie, Allie. Nic już nie mów, zapomnij. To koniec...Nas już nie będzie, to nie ma sensu. Obydwoje cierpieliśmy w tym związku, a może lepiej będzie gdy o sobie zapomnimy? Tak, to najlepsze rozwiązanie. Trzymaj się - powiedział i odszedł. Odszedł, wyrządzając mi taką krzywdę jak nikt inny. I tu nie chodzi mi o rozstanie, a o to, że przez tak długi czas mnie okłamywał. Czemu mi nie powiedział, że jest uzależniony? Na pewno bym mu pomogła. Na dodatek ja też jestem winna, czuję się z tym okropnie. Osunęłam się na podłogę, kolana przysunęłam bliżej siebie i zatonęłam w fali dźwięków, własnego szlochu.
-Co się stało? - Usłyszałam tak bardzo znajomy mi głos, w tej chwili sama nie wiedziałam czy nawet on jest w stanie mi pomóc. Podniosłam głowę, a wzrok skierowałam na Horana. Zapłakane oczy i czerwona twarz - tak wtedy wyglądałam i tak się czułam.
-Wszystko jest nie tak jak powinno - powiedziałam, wycierając dłońmi twarz.
-Masz chusteczki - Podsunął mi opakowanie, więc nie zaprzeczyłam. Następnie usiadł obok mnie, patrząc przed siebie.
-Teraz mi powiesz co się stało? - dodał delikatnym, spokojnym i opanowanym głosem.
-Widziałam jak Bruno bierze narkotyki.
-Ostrzegałem cię - powiedział, nie dodają mi otuchy.
-Tak, wiem - odpowiedziałam. -Rozstaliśmy się. Znaczy on zakończył nasz związek. Powiedział, że to rozwiązanie będzie dla nas najlepsze - dodałam.
-W takim razie to chyba dobrze? - spytał. -Allie czy ty go na prawdę kochałaś?
-Nie, nie kochałam go i nie kocham - powiedziałam.
-Więc czemu płaczesz? - zapytał.
-Ty niczego nie rozumiesz! - krzyknęłam.
-Jak mogę cokolwiek rozumieć, jeśli niczego mi nie mówisz! - Niall również podniósł głos, jednak zaraz mnie przytulił. Wtuliłam się w jego tors i poczułam się bezpieczna, ale to tylko przyjaciel i niech tak właśnie zostanie, gdyż to na ten moment najlepsze rozwiązanie.
-Po prostu mnie zranił. Tu nie chodzi o to, że mnie zostawił, tylko o to, iż mnie okłamywał. Przecież nie wiedziałam, że ćpał i na dodatek to ja jestem gorsza od jego uzależnienia - powiedziałam.
-Dlaczego? - Blondyn spytał nie rozumiejąc.
-Bo go nie kochałam - powiedziałam, a wtedy znowu z moich oczu poleciały gorzkie łzy. Mój przyjaciel przetarł je swoimi kciukami.
-Dupek - powiedział, po czym wstał, podając mi swoją dłoń, abym również stanęła na nogach.
-Zaraz dzwonek na lekcje, więc idź do łazienki i opłukaj twarz - doradził mi. -Widzimy się za pięć minut na chemii. - Uśmiechnął się do mnie, a następnie poszedł w drugą stronę niż ja.
Cieszyłam się, że Niall jest przy mnie oraz, że mam tak cudownych przyjaciół, którzy nigdy mnie nie zawiodą.




na wstępie przeproszę za problemy z dodaniem rozdziału, ale przez prawie miesiąc nie miałam komputera, bo mi się zepsuł i dopiero wczoraj byłam z rodzicami po nowego laptopa. na dodatek rozdział, który był na tamtym komputerze napisany nie był do przywrócenia, bo mój komputer nawet już nie był do naprawy, a tylko do wyrzucenia.
teraz co do tego cytatu co jest na początku. postanowiłyśmy takie coś dodawać do rozdziałów i to będzie pewna myśl dotycząca danego rozdziału. mamy nadzieję, że to wam się podoba.
chciałybyśmy was zachęcić również do komentowania, bo dla was to chwila czasu, a nas to na prawdę motywuje, nawet nie wiecie jak bardzo.
+chcemy was zaprosić na bloga, który ruszy zaraz po tym. zostało już tylko 6 rozdziałów do końca, dlatego zachęcamy was do zapoznania się z fabułą i bohaterami na nowym blogu: http://stream-of-lies.blogspot.com/

13 rozdział

Muzyka.
Z perspektywy Zayna:
-Od kiedy jesteście razem? -dopytywał Louis.
-Od dzisiaj -odpowiedziała Jamie, przytulając się do Harry'ego.
-Długo ze sobą nie będziecie, ale cóż...Powodzenia -powiedziałem, odchodząc od stołu. Przez chwilę czułem na sobie wzrok Holat, jednak gdy opuściłem stołówkę, to momentalnie zniknąłem z jej punktu widzenia. Szedłem długim korytarzem, udając się w stronę wyjścia ze szkoły. Ta cała sytuacja była dla mnie dosyć dziwna i komiczna. Jeszcze jakiś czas temu Jamie odpychała od siebie bruneta, a teraz nagle tworzą wielki związek. Wydaje mi się, że to wszystko nie będzie miało takiego łatwego rozwiązania, jak im wszystkim się wydaje, ale na razie nie mogę zbytnio wypowiadać się na ten temat, gdyż praktycznie nie mam o nim żadnego pojęcia.
  Kiedy znalazłem się już na zewnątrz, to momentalnie zimny wiatr opatulił moje rozgrzane ciało. Wyciągnąłem z prawej kieszeni jednego papierosa, po czym go zapaliłem. Zaciągałem się nim najmocniej jak potrafiłem, aby choć przez chwilę poczuć delikatne ukojenie w płucach. Buch za buchem i wszystko byłoby piękne, gdyby nie to, że tak szybko się skończyło. Wyrzuciłem peta, zadeptałem go, a następnie udałem się w stronę mojego pokoju. Tam postanowiłem poczekać na Harry'ego, aby na spokojnie wytłumaczył mi tą całą śmieszną sytuację. Położyłem się na łóżku i czekając na mojego przyjaciela, zacząłem dużo myśleć. I pomyśleć, że kiedyś byłem małym chłopcem. Nie miałem żadnych zmartwień, a moim jedynym prawdziwym uczuciem była miłość do rodziców, którzy wiem, iż mnie kochali, kochają i będą zawsze kochać. Pamiętam jeszcze tamte czasy, gdy spędzałem całe dnie na podwórku i bawiłem się samochodami i innymi moimi zabawkami. Nawet kiedy tak głębiej myślę, to przypominają mi się ludzie z dzieciństwa. Pierwsi koledzy, przyjaciele, pierwsze rozterki miłosne. To wszystko tak szybko przeminęło, a potem pojawiła się Jamie. Dziewczyna, która w jakiś szczególny sposób zawładnęła moim sercem. To było dziwne uczucie...Myślałem, że minęło, a jednak sam nie wiem co z tym uczuciem się stało. Nie jest dokładnie takie samo, ale nie dostrzegam żadnej różnicy. Uważam jednak, że to nie jest miłość. To chyba za wcześnie by coś takiego móc powiedzieć. Z rozmyśleń wyrwał mnie dźwięk otwieranych drzwi. W mgnieniu oka zerknąłem w tamtą stronę i wtedy spostrzegłem Stylesa. Usiadłem na moim łóżku, po czym delikatnie uśmiechnąłem się do chłopaka z burzą, brązowych loków.
-Coś się stało? -spytał zdezorientowany.
-Dlaczego od razu miałoby się coś stać?
-Bo dziwnie się zachowujesz.
-Normalnie -powiedziałem stanowczo.
-Normalny człowiek nie wymusza uśmiechu -odpowiedział Harry.
-Dobra. Skończmy już tą bezsensowną wymianę zdań, bo ona do niczego ciekawego nie prowadzi -powiedziałem, na co nastolatek mi przytaknął. Osiemnastolatek powolnym krokiem udał się do swojego łóżka, na którym postanowił usiąść.
-Nogi mnie bolą -powiedział, przy tym jedną z nich masując.
-Od czego? -spytałem zdziwiony.
-Właściwie to nie wiem, ale wydaje mi się, że to po dzisiejszym wychowaniu fizycznym, bo był dosyć ciężki -skomentował.
-No, masz rację -powiedziałem, przypominając sobie dzisiejsze ćwiczenia przygotowane przez pana Busha. -Chciałbym pogadać -powiedziałem, po chwili zastanowienia.
-O czym? -spytał się mój przyjaciel.
-O tej całej waszej miłości.
-Chodzi ci o mój związek z Jamie? -spytał, udając, że nie wie o co mi chodzi.
-To raczej jest oczywiste -odpowiedziałem.
-Mów co ci leży na sercu -zwrócił się do mnie Harry.
-Od kiedy wy się tak bardzo kochacie?
-Już na samym początku nas do siebie ciągnęło -powiedział, przygryzając dolną wargę. -Tylko w rzeczywistości nie okazywaliśmy sobie tego.
-Jak dla mnie to trochę dziwne, ale jesteście wystarczająco dojrzali, że chyba sami dojdziecie do takiego wniosku. Chyba, że na prawdę coś jest między wami. -Przerwałem na chwilę. -W takim razie życzę wam dużo szczęścia i wytrwałości. -Niechętnie podniosłem kąciki moich ust, układając je w delikatny uśmiech. Nie było mi do śmiechów, jednak nie mogłem okazać swojego gniewu względem mojego przyjaciela.
  Wstałem z łóżka, ręką przeczesując moje potargane, ciemne włosy. Podszedłem do szafy, z której wyjąłem pierwsze lepsze ubrania, a następnie z nimi udałem się do łazienki. Tam rozebrałem się do naga, po czym wszedłem pod prysznic. Odkręciłem korki, a letnia woda momentalnie spłynęła na moje ciało, dając mu chwilę swobody i odpoczynku. Postanowiłem się przygotować, gdyż za godzinę miała odbyć się szkolna dyskoteka. Oczywiste było, iż nie znajdzie się na niej alkohol czy inne używki, ale cieszyłem się z niej, gdyż zabawie się na niej z moimi znajomymi. Wychodząc z kabiny prysznicowej, wycierałem się białym, aksamitnym, ładnie pachnącym ręcznikiem. Na suche już ciało założyłem granatowe bokserki. Następnie założyłem czarną bluzkę z nadrukiem, dżinsowe rurki, z obniżonym krokiem oraz moje ulubione nike. Włosy ułożyłem tak jak na co dzień i gdy byłem gotowy, opuściłem to pomieszczenie.
-Dla kogo się tak wystroiłeś? -zwrócił się do mnie Niall, który akurat w tym momencie wszedł do pokoju.
-Dla nikogo -powiedziałem.
-Harry ma się dla kogo stroić. -Zaśmiał się farbowany blondyn, a ja mu zawtórowałem. Sięgnąłem ręką po mój telefon, aby sprawdzić godzinę. Za niecałe czterdzieści minut mieliśmy wszyscy znajdować się już na sali gimnastycznej, dlatego przez ten czas postanowiłem jeszcze położyć się spać.

***

-Wstawaj! -Ktoś zaczął nachalnie krzyczeć mi do uszu, dlatego momentalnie je zakryłem dłońmi. Spojrzałem na napastnika, którym okazał się uśmiechnięty od ucha do ucha Louis.
-Oszalałeś? -spytałem.
-Inaczej nie potrafiliśmy cię obudzić, a chyba nie chciałeś dostać zimną wodą -powiedział niebieskooki.
-Nie! -krzyknąłem. -Ta metoda, jednak była dobra -powiedziałem, a następnie wydobyłem z siebie dziwny dźwięk, który miał choć w małym stopniu przypominać śmiech. Przetarłem dłońmi moje zaspane oczy, a następnie niechętnie wstałem z ogrzanego łóżka. Spojrzałem się jeszcze raz w lustro, aby wiedzieć jak wyglądam. Ostatni raz przeczesałem moje potargane włosy, po czym wyszedłem z pokoju za chłopakami. Liam za kluczował drewniane drzwi, a potem klucze schował do jednej ze swoich kieszeni.
  Na sali byli już chyba wszyscy. Średnia liczba uczniów, bo przecież to szkoła z internatem. Już z dala dojrzeliśmy Jamie, Allie, Danielle i Eleanor, do których od razu podeszliśmy. Wszystkie miały na sobie jakieś sukienki - niestety wam ich nie opisze, gdyż się na nich nie znam - mogę powiedzieć, że wyglądały bardzo ładnie, ale tym czterem dziewczynom we wszystkim do twarzy.
-Myślę, że już możemy włączyć muzykę -zwróciła się do nas dyrektorka, mówiąc przez mikrofon. -Miłej zabawy wam życzę -dodała. Kobieta po czterdziestce uśmiechnęła się promiennie w naszą stronę, po czym zniknęła z mojego punktu widzenia.
-To co, tańczymy? -zapytała się Peazer, która od razu podeszła do Liama. Byli ze sobą bardzo długo, bo prawie dwa lata i ich miłość była na każdym kroku już rozpoznawalna.
  Po jednym z tańców postanowiłem podejść do stolika z przekąskami. Wziąłem jeden plastikowy kubek i nalałem sobie do niego soku pomarańczowego.
-Jak się bawisz? -Odwróciłem się w stronę nieznajomej osoby i dopiero po chwili doszło do mnie, że Alex - jedna z dziewczyn z mojej klasy - odezwała się do mnie.
-Właściwie to tak średnio. A ty? -spytałem.
-Tak samo. -Uśmiechnęła się do mnie, okazując przy tym szereg swoich białych, równych zębów. Alex należała do jednych z ładniejszych dziewczyn w szkole. Była niewiele niższa ode mnie, miała długie blond włosy i niebieskie oczy. Uśmiech miała bardzo ładny i to trzeba było przyznać. Należała raczej do skromnych osób, a przede wszystkim umiałem znaleźć z nią jakiś kontakt i miło mi się zawsze z nią rozmawiało.
-Czemu mi się tak przyglądasz? -spytała się, lekko się śmiejąc.
-Przepraszam, zamyśliłem się.
-To chyba dobry znak -powiedziała, ponownie się uśmiechając, a ja zrobiłem to samo.
-Niewiarygodne, że jeszcze tylko kilka miesięcy i koniec, odchodzimy stąd -powiedziałem, szybko zmieniając temat.
-Tak, masz racje. Ten czas w tej szkole tak szybko mi zleciał. Czuję się jakbym dopiero była w pierwszej klasie, a nie w ostatniej.
-Wspomnienia...Tyle tego jest. -Wszystko zaczęło powracać do mojej głowy, ale przynajmniej choć na chwilę mogłem zapomnieć o Jamie.
-Wszystkie wycieczki, imprezy, lekcje -blondynka się zaśmiała, a ja jej zawtórowałem.
-I wciąż nie mogę uwierzyć, że zrezygnowałaś z bycia w elicie -powiedziałem, przypominając sobie tą sytuację, gdy Alex po miesiącu powiedziała, że nie interesuje ją należenie do szkolnej elity.
-Właściwie nie było mi to do szczęścia potrzebne i nie żałuję, że podjęłam taką decyzję, a nie inną -odpowiedziała.
-Może zatańczymy? -zaproponowałem. Podałem rękę osiemnastolatce i razem udaliśmy się na środek parkietu. Odgłosy różnej muzyki dobiegały z głośników, a my tańcząc wspominaliśmy całe trzy lata spędzone w tej szkole.
-Pamiętam jak się o coś potknąłeś i zjechałeś na tyłku po schodach. -Dziewczyna zaczęła się śmiać.
-To nie było śmieszne -powiedziałem, udając obrażonego.
-Było -odpowiedziała.
-Biegłem wtedy do ciebie z bukietem. Pamiętam, że chciałem powiedzieć ci, że mi się podobasz.
-A teraz ci się podobam? -zadała podchwytliwe pytanie. Alexandra była bardzo piękną dziewczyną i owszem podobała mi się, ale nie darzyłem ją jakimiś wielkimi uczuciami -pomyślałem.
-Do brzydkich nie należysz -powiedziałem śmiesznie akcentując to zdanie.
-Dzięki -powiedziała. Zaczęła lecieć wolna piosenka, dlatego objąłem ją w tali, a ona owinęła swoje ręce wokół mojej szyi. Poruszaliśmy się wolno, spokojnie, w rytm dobiegającej melodii. W tym momencie zacząłem zbliżać swoją twarz do jej twarzy, a następnie nasze usta złączyły się w jedność. Całowaliśmy się zachłannie, jakbyśmy mieli się już nigdy nie zobaczyć. Kiedy oderwaliśmy się od siebie, to obydwoje głośno oddychaliśmy. Czułem na sobie spojrzenie Jamie oraz Harry'ego, bo przecież to była jego ukochana...




Przepraszamy za zwlekanie z dodaniem rozdziału, ale ostatnie dwa tygodnie nas nie było w domach, gdyż Jamie była z rodzicami w Egipcie, a ja - Allie - na kolonii nad morzem i nie miałyśmy jak dodać. Po naszych powrotach postanowiłyśmy zmienić bieg tego rozdziału. (Do tego zainspirowało nas kilka komentarzy, ale niestety nie pamiętamy czyich.) Rozdział przed zmianą wyglądał inaczej, jednak mogłyśmy spokojnie go przerobić, gdyż dalszy tok wydarzeń zostaje tak jak mamy zaplanowane.
+Możecie zadawać pytania nam w zakładce "pytania", gdzie udzielimy wam odpowiedzi. Jeśli macie pytania do bohaterów opowiadania możecie je zadawać w komentarzach pod rozdziałem.

Ogłaszamy konkurs, który polega na wysłaniu przez was kolejnego rozdziału do bloga. Możecie go napisać z perspektywy każdego bohatera. Czy to będzie bohater główny lub poboczny - to wszystko zależy od was. Co się ma znajdować w tym rozdziale? Nie mamy żadnych wymagań. Możecie użyć swojej wyobraźni i kreatywności. 
Nagrodą będzie promowanie bloga, twittera lub tumblra pod każdym rozdziałem do zakończenia tego opowiadania.
Wasze prace możecie wysyłać na: cissy-williams@wp.pl
Macie czas do 21 września 2013 roku, do godziny 24, a my w niedzielę ogłosimy wyniki.